വാസു അണ്ണനെ ഐ.സി.യുവിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത് ആ രാത്രി മുഴുവൻ ഞാനും അമ്മ രജനിയും അവിടെത്തന്നെ തങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് പോയി കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ വാസുവിന്റെ ഭാര്യ പത്മാവതിയും മക്കളും ആഭരണങ്ങളൊക്കെ വാരി വലിച്ചിട്ട് വലിയ തമ്പുരാട്ടിമാരെപ്പോലെ അവിടെ വന്നിറങ്ങി. അതോടെ പതുക്കെ ഞാനും അമ്മയും അവിടെനിന്ന് പതുക്കെ ഇറങ്ങി.

വീട്ടിലേക്കുള്ള ഓട്ടോ യാത്രയിൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പേടിയായിരുന്നു.

“വീട്ടിൽ വെച്ച് അങ്ങേരെങ്ങാനും മരിച്ചാൽ നമ്മൾ ശരിക്കും പെട്ടുപോയേനെ അല്ലേ അമ്മേ?” ഞാൻ പതുക്കെ അമ്മയുടെ ചെവിയിൽ ചോദിച്ചു.

“എന്ത് പ്രശ്നം? ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. നമ്മൾ പറയുന്നത് പോലെയല്ലേ നാട്ടുകാർ അറിയൂ…” ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

“അല്ല… നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും എന്നാലോചിച്ചാ ഞാൻ…” എനിക്ക് നാട്ടുകാരുടെ നാവായിരുന്നു പേടി.

“നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് അരി വാങ്ങിത്തരുന്നത് അവരൊന്നുമല്ലല്ലോ… പോയി പണി നോക്കാൻ പറ മോനേ…” പുച്ഛത്തോടെ അത് പറഞ്ഞ് അമ്മ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.