ഞാൻ : ടാ നീ എവിടാ പോകുവാ? ട്രിപ്പിന് വല്ലതും ആണോ? ഫുൾ ലഗ്ഗേജ് ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ?
അവൻ : അത് ചേച്ചി.. ഞാൻ..
ഞാൻ : പറയെടാ മടിക്കേണ്ട..
അവൻ : ഞാൻ നാട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു പോവാ ചേച്ചി..
ഞാൻ : അതെന്താടാ നിന്റെ ക്ലാസ്സ് ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.. പിന്നെ ഇപ്പൊ പോയാൽ എങ്ങനെ ശെരി ആകും..? നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ ഏട്ടനെ അല്ലെ കുറ്റം പറയു..
അവൻ : ചേട്ടൻ തന്നെയാ എന്നോട് പോകാൻ പറഞ്ഞത്..
( അവന്റെ വായിൽ നിന്നു പെട്ടന്ന് അങ്ങനെ വീണു പോയി.. പറഞ്ഞിട്ട് നോക്കിയത് വിവേകിന്റെ മുഖത്തും. അയാളാണെങ്കിൽ ദേഷ്യം അഭിനയിച്ചു തകർക്കുന്നു. ഇതും കൂടി കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആകെ പാനിക് ആയി അയാൾ എന്നോട് എല്ലാം പറയുമോ എന്നുള്ള ടെൻഷൻ കാരണം അവന്റെ കണ്ണൊക്കെ നിറയാൻ തുടങ്ങി)
ഞാൻ : ദേ മനുഷ്യ നിങ്ങൾ എന്തിനാ അവനോടു പോകാൻ പറഞ്ഞത്?
അയാൾ : അത് പിന്നെ.. അവന്റെ വീട്ടുകാർ ഇപ്പൊ പൈസ ഒന്നും തരുന്നില്ല അവന്റെ ഫീസ് ഒക്കെ ഞാനാണ് അടയ്ക്കുന്നത്..
ഞാൻ : അതിനു അവന്റെ എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ. അവൻ കുട്ടിയല്ലേ..
അയാൾ : കുട്ടി.. ഹും എന്നെകൊണ്ട് ഒന്നും പറയിക്കണ്ട..
(അവൻ അയാളെ ദയനീയമായി നോക്കി )
ഞാൻ : നിങ്ങൾ എന്താ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയുന്നേ..
അയാൾ : ഒന്നുമില്ല…
ഞാൻ അവനെ നോക്കി അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒക്കെ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നു.. ആ അവസരം ഞാൻ മുതൽ എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു..അവനെ ചെന്നു നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ: എന്നാ നിങ്ങൾ ഒന്നും പറയണ്ട.. അവൻ എവിടെയും പോകുന്നില്ല. അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഇനിമുതൽ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.. കേട്ടല്ലോ..
