അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 5 [ഏകലവ്യൻ] 1203

സമയം ഏഴര മണിയാകാൻ പോകുന്നു.

“എടി പെണ്ണേ.. എനിക്ക് വീണ്ടും മൂക്കുവാണേ.. ഇനിയും നിന്നാ വീണ്ടും പിടിച്ച് കിടത്തും..”

“യ്യോ….”

നാവ് പുറത്തിട്ട ചിരിയുമായി അവൾ തുള്ളി തുള്ളി നടന്നു. മേശപ്പുറത്തെ പാന്റിയെടുക്കാൻ മറന്നു കൊണ്ട്, വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.

ചിന്നുമോളതാ അമ്മേ ന്നും വിളിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. അവളാകെ അന്താളിച്ചു കൊണ്ട് കൊച്ചിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“മോളേണീറ്റോ..?”

“ആ അമ്മയെവിടെ പോയെ..?”

“അമ്മയൊന്ന് അങ്കിളിന്റെ റൂമിൽ പോയതല്ലേ..”

“എന്തിനാ..?”

“ചുമ്മാ..!, അച്ഛൻ എണീറ്റോ..?”

“ഇല്ല..”

“മോള് വാ..”

അശ്വതി മോളെയും കൂട്ടി റൂമിലേക്ക് വന്നു. പ്രസാദ് ഉറക്കം തന്നെയാണ്. ഒരാശ്വാസം തോന്നി.

“മോള്.. ബാത്‌റൂമിൽ പോയി പല്ല് തേക്ക് കേട്ടോ..”

“ആ അമ്മേ..!”

അവൾ കുഞ്ഞിനെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് വിട്ട് പ്രസാദിനരികിൽ വന്നു. അവനെ തട്ടി വിളിച്ചു.

“ഏട്ടാ.. ഏട്ടാ.. എണീക്കുന്നില്ലേ…?”

പതിയെ അവൻ ഉറക്ക ചടവ് വിട്ടുരണുമ്പോൾ അശ്വതിയുടെ മുഖം കണ്ട് നല്ല സന്തോഷം തോന്നി. അവളുടെ പുഞ്ചിരിയും.

“ഇന്ന് കാണിക്കേണ്ടതല്ലേ.. എണീക്ക്..”

സൗമ്യമായി പറഞ്ഞവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു. പ്രസാദിനെന്തോ ആ നിമിഷം പഴയ ദിവസങ്ങളെ പോലെ തോന്നിച്ചു. പക്ഷെ അതൊക്കെ തോന്നൽ മാത്രമാണെന്ന ബോധം അപ്പോഴവനുവുണ്ടായില്ല.

സമയം നീങ്ങി.

അശ്വതി അവിടെ അടുക്കളയിൽ വേഗത്തിൽ ദോശ ചുടാനുള്ള ഒരുക്കമാണ്. ചമ്മന്തിയാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജീവിതത്തിൽ ഇതാദ്യമായാണ് അടിയിൽ പാന്റ്റിയില്ലാതെ അടുക്കള ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഓർമ വന്നിട്ടും അവളതെടുക്കാൻ പോയില്ല.