അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 5 [ഏകലവ്യൻ] 1196

“എനിക്ക്‌ മതിയാവുന്നില്ല..”

“എനിക്കും..! വന്നിട്ട് നമ്മക്ക് വിടാതെ ഇങ്ങനെ നിക്കാം.. എന്നെ മണപ്പിക്കാനും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ..”

“എന്റെ പൊന്നൂ…”

“ഉം., മാധവേട്ടന്റെ പൊന്നു മോള്..”

“നിന്നെ ഇനി അവന് കൊടുക്കില്ല..”

“വേണ്ട.. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മാധവേട്ടന് മാത്രം മതി ഞാൻ..!”

അവളയാളുടെ ചുമലിൽ നിന്നും അടർന്നു നിന്നു.

“വന്നിട്ട് കെട്ടിപിടിത്തവും മണക്കലും മാത്രമാക്കേണ്ട..”

മാധവന് ശരീരം വിറയൽ കൊള്ളൂന്നത് പോലെ തോന്നി. വശ്യതയോടെ നീങ്ങി മാറി, പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ നടത്തം കാണുമ്പോൾ തരിച്ചു പോയിരിന്നു മാധവൻ..!!

കാറിൽ, അവർ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കുള്ള യാത്ര തിരിച്ചു. മുൻപിൽ മാധവനും ചിന്നുമോളും പുറകിൽ അശ്വതിയും കുഞ്ഞും പ്രസാദും.

പരസ്പരം നോക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷത്തിൽ അവളവന് ഇമകൾ ചിമ്മിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി. തിരിച്ചും ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രസാദിന് ഹൃദയം കൂടുതൽ നുറുങ്ങുന്നത് പോലെ..!

കാരണം മാധവൻ അവൾക്ക് രാവിലെ നൽകിയ ഓർഗാസ സുഖത്തിനു കാതുകൾ കൊണ്ട് സാക്ഷിയാവേണ്ടി വന്ന ദുർബലമായ നിമിഷം മനസ്സിൽ തികട്ടുകയാണ്…!!

ഹോസ്പിറ്റലിൽ, പ്രസാദിനെ കാണിക്കേണ്ട ഡോക്ടർക്ക് അൽപം പേഷ്യൻറ്സ് തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂറിലധികം ഇരിക്കേണ്ടി വന്നാണ് അവനെ ഒന്ന് കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.

പക്ഷെ അതുവരെയും അവിടെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്ന മാധവന്റെയും അശ്വതിയുടെയും അവസ്ഥ അതി കഠിനമായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം വന്നിട്ട് പാടില്ല..!

ഒരു നൂറ് തവണയെങ്കിലും ഇരുവരും കോട്ടു വാ ഇടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടാവും.