അമ്മയെന്ന രതി സാഗരം [അതിരൻ] 350

സമയം രാത്രി പത്തു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു

കിരൺ തന്റെ മുറിയിൽ കൂട്ടുകാരുമായുള്ള കോളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്.
അന്നത്തെ പാർട്ടിയേക്കുറിച്ച് ഗ്രൂപ്പ് കോളിൽ അവർ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

ബെഡ്‌റൂമിൽ പ്രദീപിനെ വീൽചെയറിൽ നിന്നും കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കാൻ സഹായിക്കുകയാണ് മായ.

മരുന്നുകൾ നൽകിയ ശേഷം അവൾ അയാളുടെ അടുത്തായി തളർന്നിരുന്നു.

“നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചല്ലേ?”
പ്രദീപ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ പോലീസ് ഓഫീസറുടെ ഗാംഭീര്യമില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരുതരം നിസ്സഹായാവസ്ഥയായിരുന്നു.

“ഏയ്, അതൊന്നുമില്ല പ്രദീപേട്ടാ. രണ്ട് ദിവസമായി കുറച്ച് വലിയൊരു കേസിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു,” മായ ചെറിയ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.

പ്രദീപ് അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു.
“എനിക്ക് അറിയാം മായ, ഈ കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി ഞാൻ നിനക്ക് തന്നിട്ടുള്ളത് കഷ്ടപ്പാടുകൾ മാത്രമാണ്. നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, നിന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ അതൊന്നും സാധിച്ചുതരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.”

മായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ അയാളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.

“അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത്. നിങ്ങൾ കൂടെയുള്ളത് തന്നെ എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്.”

പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം യാന്ത്രികതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടത് കേവലം ആശ്വാസമല്ല, മറിച്ച് താനൊരു പെണ്ണാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വന്യമായ സ്നേഹമായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ചു.

“ഭാഗ്യത്തിന് കിരൺ നമുക്കുണ്ടല്ലോ,”
പ്രദീപ് ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നീയും അവനും തമ്മിൽ ഇപ്പോഴുള്ള സൗഹൃദം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. അവൻ നിന്നെ നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കും.”