അങ്ങനെ കല്യാണവും ചടങ്ങുകളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തി…. തിരിച്ച് ഉള്ള യാത്രയിലും ഞങ്ങളുടെ മൗനം തുടർന്നു…. വീട്ടിൽ എത്തിയ പാടേ ഞാൻ റൂമിൽ കേറി വാതിൽ അടച്ചു… മനസ്സ് നിറയെ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ ആണ്….
അമ്മയെ എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും എന്നതായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രധാന പേടി… പെട്ടെന്ന് ആരോ വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് നിന്നും പുറത്തുവന്നത്….
അമ്മ: “മോനെ കണ്ണാ…”
ഞാൻ: “എന്താ അമ്മേ”
അമ്മ: “നീ ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ലേ… സമയം എത്ര ആയി എന്ന് പറഞ്ഞാ… നീ വാ ഞാൻ ഫുഡ് എടുത്ത് വെയ്ക്കാം…”
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ സമയം നോക്കിയത് രാത്രി ആയിരിക്കുന്നു…. സമയം പോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞേ ഇല്ല… ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്ത് വന്നു.. അമ്മ ടേബിളിൽ ഫുഡ് ഒക്കെ എടുത്ത് വെച്ച് എന്നെയും കാത്തിരിപ്പാണ്….
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഫുഡ് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി….. ഞാൻ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ പ്ലേറ്റിൽ നോക്കി കഴിക്കുകയാണ്… അമ്മ ഇടക്ക് ഇടക്ക് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്…
അമ്മ: “മോനെ… കണ്ണാ നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയത്… നീ എന്താ എന്നോട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ..”
ഞാൻ: “ഒന്നും ഇല്ല അമ്മ…”
അമ്മ: “ഡാ നീ എങ്ങനെ എന്നോട് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കല്ലേ എനിക്ക് അത് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല”
ഞാൻ(കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് കൊണ്ട്): “അത് പിന്നെ അമ്മ രാവിലെ സംഭവിച്ചേ… സോറി അമ്മ ഞാൻ അറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് അല്ല….”
അമ്മ: “ഡാ കണ്ണാ നീ അതൊക്കെ മനസ്സിൽ നിന്ന് കള… രാവിലെ സംഭവിച്ചേ ഒന്നും നിൻ്റെ തെറ്റല്ല… വാതൽ ഞാൻ അടക്കാൻ മറന്നു പോയി… അത് എങ്ങനെ നിൻ്റെ തെറ്റാകും…”
