അമ്മയുടെ ആശുപത്രിക്കളി [Bijo John] 201

ബാബു: (ശബ്ദം താഴ്ത്തി, അടുത്ത് ചാരി) ആശുപത്രിയിലും രാത്രി ആളൊഴിഞ്ഞ റൂമുകളിൽ വർക്ക് ഔട്ട് നടക്കാറുണ്ട്. താൽപ്പര്യമുണ്ടോ? ഞാൻ നല്ലൊരു ട്രെയിനർ ആണ്…
അമ്മ: (ചെറുതായി ഞെട്ടിയ ഭാവം നടിച്ച്, പക്ഷേ ചിരി മറയ്ക്കാതെ) ബാബു… ഇവിടെ മോനിരിക്കുന്നു എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ലല്ലോ. എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തന്നെ.

ബാബു: (എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) അവനും ഒരു ആണല്ലേ അവനും മനസിലാക്കും മെർലിനെ. അമ്മയ്ക്ക് നല്ലൊരു വർക്ക് ഔട്ടിന്റെ കുറവുണ്ടെന്ന് ? അമ്മയുടെ മുഖം കൂടുതൽ തിളങ്ങും. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇത്ര ഗ്ലോ കാണുന്നത് കണ്ടോ…

അമ്മ: (കവിളുകൾ ചുവന്ന്, സാരിയുടെ തുമ്പ് കൈയിൽ കുഴച്ച്) ഒന്ന് പോ ബാബു… എനിക്ക് നാണമാകുന്നു. പക്ഷേ…

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളെ ഡോക്ടർ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഞാനും അമ്മയും ബാബുവും കൂടി പോയി.

ഡോക്ടർ : കുറവുണ്ട്.. ബട്ട് കുറച്ചു ദിവ്സടം കൂടി കിടക്കട്ടെ.. നിങ്ങൾ രണ്ട് ദിവസമായി രാത്രി ആശുപത്രിയിൽ തന്നെയല്ലേ..വേറെ ആരുമില്ലേ മാറി നിൽക്കാൻ
ബാബു : ഞാൻ നിന്നോളം ഡോക്ടർ.

ഡോക്ടർ : ഇതാരാ
അമ്മ : അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ലോസെ ഫ്രണ്ട് ആഹ്..

ഡോക്ടർ : എന്ന ഇയ്യാള് നിക്കട്ടെ

ഞങ്ങൾ ഡോക്ടർ ക്യാബിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അമ്മയ്ക്ക് ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി

ബാബു അമ്മയെ നോക്കി നിന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം അമ്മയുടെ മുഖത്ത്, പിന്നെ മെല്ലെ താഴേക്ക് – മുലകളുടെ വക്രതയിലൂടെ, ഇടുങ്ങിയ ഇടുപ്പിലൂടെ, പൊക്കിളിലൂടെ – ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അമ്മയും ബാബുവിനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു രഹസ്യ ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ അത് വ്യക്തമായി കണ്ടു. അമ്മയുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.