ധന്യ: അവൾ എന്നെ പൂട്ടാൻ വന്നതാ.
അനു: നിങ്ങളെ കൊണ്ട് തോറ്റു. ഇത്ര ട്രാൻസ്പെരൻസി പാടില്ല.
കിരൺ: ഹഹഹ… അതാണ് ഞങ്ങളുടെ വിജയ രഹസ്യം. നീ കഴിക്കുന്നോ?
അനു: ഞാനും ധന്യയും കൂടി കഴിച്ചോളാം.
കിരൺ: മനു എവിടെ?
അനു: സ്റ്റുഡിയോ ൽ പോയി.
കിരൺ: ഹ്മ്മ്…
ധന്യ: നീ കഴിക്കുന്നോ അനു?
അനു: നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാം. ചേട്ടൻ പോയിട്ട്. അത് പോരേ?
ധന്യ: എനിക്ക് ഓക്കേ.
കിരൺ: ഞാൻ പോയിട്ട് എന്ത് കഴിക്കാം എന്നാണ്?
അനു: ചേട്ടൻ്റെ ഭാര്യയുടെ പലതും കഴിക്കും ഞാൻ. എന്തേ?
ധന്യ: എടീ….
കിരൺ: ദൈവമേ… എൻ്റെ ഭാര്യയെ എനിക്ക് വേണ്ടത് ആണ് കെട്ടോ.
അനു: ആ… ബെസ്ററ്… പെണ്ണുമ്പിള്ളക്ക് അതാണ് ഇഷ്ടം. ആ അശ്വിൻ പറഞ്ഞത് പോലെയാ… എൻ്റെ വായ ഒരു പരുവം ആവും എന്നാലും അവൾക്ക് മതിയാവില്ല.
ധന്യ: ഡീ നീ മിണ്ടാതിരിക്ക് അനു… പിന്നെ ഇനി എന്ത്? മനു വരെ ഇത് തന്നെയാ പറയുന്നത്.
കിരൺ: ഹഹഹ….
അനു: ചേട്ടാ… ഇവളെ നമുക്ക് ആ ചെക്കന്മാരുടെ കൈയിൽ കൊടുക്കണം കെട്ടോ. നമുക്ക് ഒന്ന് അറിയാല്ലോ ഇവൾ അങ്ങനെ എങ്കിലും ഒന്ന് തളരുവോ എന്ന്.
കിരൺ: എനിക്ക് അവളെ വേണ്ടത് ആണ്… നീ എന്താ വിചാരിച്ചത് അവൾക്ക് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരും ഇല്ലന്നോ?
അനു: അതൊക്കെ ഓക്കേ… പക്ഷെ ഇവളെ എനിക്ക് ഒന്ന് അങ്ങനെ കാണണം.
ധന്യ: ആ ആഗ്രഹം അങ്ങനെ ഇരിക്കത്തേ ഉള്ളു.
അനു: ഉവ്വ… നമുക്ക് കാണാം… നനഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഏതു പെണ്ണാ മുങ്ങി നിവരാത്തത്.
കിരൺ: ഓ… സാഹിത്യവും പ്രാസവും ഒക്കെ പഠിച്ചല്ലോ
അനു: പിന്നല്ലാതെ.
കിരൺ: ഹ്മ്മ്… ശരി ഞാൻ പോട്ടെ…
