അമ്മു: ഓഹോ… വല്യ ആൾ ആയ പോലെ ഉണ്ട്.
ധന്യ: എന്താ രണ്ടും കൂടി ഇവിടെ?
അനു: ഓ… വല്യ കൂട്ടുകാർ… ഞാൻ പോണു.
അനു ചവിട്ടി തുള്ളി നടന്നു പോയി.
ധന്യ: എന്താ ഇപ്പോൾ ഇവൾക്ക് പ്രശ്നം?
അമ്മു: അവൾക്ക് വേറെ പണി വല്ലതും വേണ്ടേ?
ധന്യ: എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ…
അമ്മു: അവൾക്ക് ഇന്ന് ഇവിടെ നമ്മുടെ കൂടെ കിടക്കണം, ഞാൻ ഓടിച്ചു. അതിനാണ്.
ധന്യ: ഓ… ഹഹഹ…. അത് ശരി. നീ എല്ലാം കഴുകി ക്ളീൻ ആക്കിയോ? ഞാൻ ചെയ്യില്ലായിരുന്നോ?
അമ്മു: ഏയ്… അത് ഒന്നും സാരമില്ല.
ഇതിനിടയിൽ ക്ഷമ നശിച്ച ജിമ്മി അശ്വിൻ ൻ്റെ പിന്നാലെ കൂടിയിരുന്നു, അമ്മു ൻ്റെ വിശേഷങ്ങൾ അറിയാൻ. അവൾ അശ്വിനോട് കൂടുതൽ അടുത്തോ അതോ വാഴക്കായോ എന്നുള്ള ആകാംക്ഷ ജിമ്മി യിൽ ക്ഷമ നശിപ്പിച്ചു.
അശ്വിന് പലപ്പോളും ജിമ്മിയുടെ ഈ അനാവശ്യ തിടുക്കം ഒരു ശല്യം ആയി തോന്നി…
അശ്വിൻ: ചേട്ടാ… നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കിടന്നു ബഹളം വെക്കരുത്. എനിക്ക് ഇത് ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ട് ആവുന്നുണ്ട്.
ജിമ്മി: നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ ശരി ആവുന്നത്? അമ്മു എൻ്റെ ഭാര്യ അല്ലെ?
അശ്വിൻ: അതുകൊണ്ട്? നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യം അവളെ മറ്റുള്ളവർ കളിക്കുന്നത് കാണാൻ അല്ലെ? അപ്പോൾ ഇനി ആ വാക്കും പറഞ്ഞു വരണ്ട. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞോളാം.
ജിമ്മി: അശ്വിൻ, നീ എന്താ അങ്ങനെ പറയുന്നത്?
അശ്വിൻ: പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെയാ പറയേണ്ടത്? ഇനി ഇങ്ങനെ തന്നെ പറയൂ.
ജിമ്മി: അവൾ എൻ്റെ ഭാര്യ ആണ്.
അശ്വിൻ: അതുകൊണ്ട് വല്യ കാര്യം ഒന്നും ഇല്ല.
ജിമ്മി: അശ്വിൻ പ്ളീസ്… എൻ്റെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടല്ലെടാ…
