അനന്തരം [Seena Baby] 66

“സ്നേഹിക്കാതിരുന്നതല്ല മോനേ… സ്നേഹത്തിന് ഞാൻ കൊടുത്ത വില വളരെ വലുതായിരുന്നു.” അനന്തുവിന്റെ സ്വരം അല്പം ഗൗരവമുള്ളതായി…

“സ്നേഹം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്താ ചെറിയച്ഛാ?” ആര്യൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അനന്തു ദൂരേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:

“സ്നേഹം എന്നത് ഒരു വീടുപോലെയാണ് ആര്യാ. അതിൽ രണ്ടുപേർക്ക് ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാം. ആ വീടിന്റെ തൂണുകൾ വിശ്വാസമാണ്. ആ തൂണുകൾക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിതൽ പിടിച്ചാൽ, പിന്നെ ആ വീടിന് നിലനിൽപ്പില്ല. ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഒരു വീട് പണിതു. പക്ഷേ അതിന്റെ തൂണുകൾ ബലമുള്ളതല്ലായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിപ്പോയി.”

കുട്ടി ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് അനന്തു അത് ലളിതമാക്കി:
“നോക്ക് മോനേ… ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് പണം വേണം, ഉയർച്ച വേണം, എല്ലാം വേണം. പക്ഷേ നമ്മുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ആളുടെ മനസ്സ് പവിത്രമല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ സമ്പാദിക്കുന്ന കോടികൾക്കും പദവികൾക്കും ഒരു വിലയുമില്ല. ഒരാൾ നമ്മളെ ചതിക്കുമ്പോൾ അവർ നമ്മളെ മാത്രമല്ല ചതിക്കുന്നത്, അവർക്ക് വേണ്ടി നമ്മൾ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളെയും നമ്മളിലെ നന്മയെയുമാണ് അവർ കൊല്ലുന്നത്.”

അനന്തു തുടർന്നു:

“ചെറിയച്ഛൻ കല്യാണം കഴിക്കാത്തത് സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന ആൾക്ക് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മൂല്യം അറിയില്ലെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ ദുരന്തമായി മാറുമെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ അത് ആത്മാവിൽ നിന്നാകണം. പണത്തിനോ സുഖത്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള സ്നേഹം കരിയില പോലെയാണ്, കാറ്റടിച്ചാൽ അത് പറന്നുപോകും. ഒരിക്കൽ തകർന്ന വിശ്വാസം ഒട്ടിക്കാൻ ഈ ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല.”