പിറ്റേന്ന് മുതൽ ഞാൻ ആ നാട്ടിലെ ‘അൻസിബ’ അല്ലാതായി. ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയിലെ നായികയെപ്പോലെ, ആഞ്ഞു പണ്ണി പുരുഷന്റെ ജീവനെടുക്കുന്ന ഒരു വന്യരൂപിണിയായി ഞാൻ മാറി.
“അവളൊരു കൊലയാളി തന്നെയാടി… ആ പാവം മനുഷ്യനെ പണ്ണി പണ്ണി കൊന്നുകളഞ്ഞില്ലേ?” എന്ന് സ്ത്രീകൾ രഹസ്യം പറഞ്ഞു.
പുരുഷന്മാരുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയവും ഒപ്പം ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ ആഗ്രഹവും ഞാൻ കണ്ടു. “ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയിൽ കാണുന്നതുപോലെ അവൾ അവനെ കട്ടിലിൽ ഇട്ടു പിടഞ്ഞു തീർത്തതാകും,” എന്നായിരുന്നു വായനശാലകളിലെ സംസാരം. ആ സിനിമയും എന്റെ പേരും തമ്മിൽ വേർപെടുത്താനാവാത്ത വിധം നാട്ടിൽ പടർന്നു.
ഇന്നും ഞാൻ രാത്രിയിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കയ്യിലെ ആ സ്വർണ്ണ വളകൾ കിലുങ്ങുമ്പോൾ, ജാഫറിക്ക എന്റെ കാതിൽ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വരും: “നിന്റെ ഈ കുണ്ടിക്കുള്ളിൽ കിടന്ന് മരിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് സമ്മതമാടാ…” അയാൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു.
നാണക്കേടിന്റെ ഭാരവും പേറി ആ മലമുകളിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറുമ്പോൾ, കാമം എന്ന വാക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അവസാനിച്ചു എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ, ജമാൽ… എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ അനിയൻ, അവനൊരു പ്രത്യേക പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു. കാമുകിയുടെ വഞ്ചന അവനെ ഒരു വിചിത്രമായ ഉന്മാദത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ജമാലിന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്നത്. ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി.
