അപരൻ 1 [Indra] 172

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…

താൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി മാറി. ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാൻ പോലും കഴിയാത്തവൻ. എന്നാൽ മനുവോ? അവൻ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം അവനിലുണ്ട്.

ആ ചിന്ത ഹരിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തീപ്പൊരിയിട്ടു.

അവൻ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. തന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഈ മുഖം തന്നെയാണ് മനുവിനും.

ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു. ‘അജ്ഞാതനായ ഡോണർ’.

എന്തിന് അജ്ഞാതൻ?

എന്തിന് പേരും മുഖവും അറിയാത്ത, ഏതോ ജാതിയിലും മതത്തിലും പെട്ട ഒരാളുടെ വിത്ത് സ്വീകരിക്കണം? ഇവിടെ തന്റെ ചോര തന്നെ ഉള്ളപ്പോൾ? തന്റെ അതേ അച്ചിൽ വാർത്ത പോലൊരു അനിയൻ ഉള്ളപ്പോൾ?

ഹരിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. വല്ലാത്തൊരു ചിന്തയായിരുന്നു അത്.

മനുവിന്റെ കുട്ടി ഉണ്ടായാൽ… അത് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുമോ? ഇല്ല. അത് ഹരിയുടെ കുട്ടി തന്നെയാണെന്നേ ലോകം പറയൂ. ജീവശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ പോലും, ഇരട്ട സഹോദരന്മാരായതുകൊണ്ട് ഡിഎൻഎയിൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകില്ല. അത് തന്റെ വംശം തന്നെയായിരിക്കും. തന്റെ ചോര തന്നെയായിരിക്കും.

പക്ഷേ മനു…

അവൻ ഇതൊന്നും അറിയില്ല. അവനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നത് ശരിയാണോ?

ഹരി തല കുടഞ്ഞു. ഇതൊരു ഭ്രാന്തമായ ചിന്തയാണ്. സ്വന്തം അനിയനെ, സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ…

ഛെ!

പക്ഷേ ആ ചിന്ത അവനെ വിട്ടുപോയില്ല. മീരയുടെ കരച്ചിൽ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്കൊരു അമ്മയാകണം” എന്ന അവളുടെ അപേക്ഷ. “അന്യന്റെ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ട” എന്ന തന്റെ വാശി.