അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ സ്തബ്ധരായിപ്പോയി. നികിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അനന്യയുടെ മുഖം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൾ പ്രതികരിച്ചില്ല. ആ വാക്കുകളുടെ ക്രൂരത അത്രമേൽ ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. ആർക്കും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ആ നിമിഷം അർജുൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവൻ അനന്യയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപമാനം കനലായി എരിയുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അർജുൻ കുമാറിനെ അടിക്കാനോ തർക്കിക്കാനോ പോയില്ല, പകരം ശാന്തനായി ശ്രീനിവാസനെയും മറ്റൊരു സീനിയറിനെയും അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
അർജുൻ: “ശ്രീനിയേട്ടാ… ഇയാളെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റണം. പ്ലീസ്, ഇയാളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടാൻ ഒരാളെ നോക്കൂ. ഇനിയും ഇവിടെ നിർത്തിയാൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകും.”
അർജുന്റെ ആ പക്വതയാർന്ന ഇടപെടൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ടെൻഷൻ അല്പം കുറച്ചു. കുമാറിനെ ബലമായി അവിടെ നിന്ന് മാറ്റിയതിന് ശേഷം, അർജുൻ സാവധാനം ശ്രീനിവാസനൊപ്പം പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അനന്യ അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു, തനിച്ചൊരു പ്രതിമയെപ്പോലെ.
മഴയും വേദനയുടെ നിഴലുകളും
പുറത്ത് ബാംഗ്ലൂർ നഗരം മഴയിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ശ്രീനിവാസനും അർജുനും കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രീനിവാസൻ തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
