അർജുൻ: (പതിഞ്ഞതും എന്നാൽ മൂർച്ചയുള്ളതുമായ ശബ്ദത്തിൽ) “അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടാണ് ഞാൻ വളർന്നത് വരുൺ. പക്ഷേ 17 വർഷമായി എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിച്ച ആ സത്യമുണ്ടല്ലോ… അമ്മയും അയാളും ഒന്നിച്ചുള്ള ആ ദൃശ്യം. അത് വെറുമൊരു ബന്ധമായിരുന്നില്ല.”
വരുൺ: “അർജുൻ, അത്…”
അർജുൻ: “വേണ്ട! അമ്മ എന്ന വാക്കിനോടുള്ള എന്റെ എല്ലാ ബഹുമാനവും അന്ന് തീർന്നതാണ്. അയാൾ എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു, പക്ഷേ അമ്മ… അമ്മ എന്റെ വിശ്വാസമാണ് കൊന്നത്. ആ മൂന്ന് കുട്ടികളും അയാളും അമ്മയും നിൽക്കുന്ന ആ ഫോട്ടോ കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ കത്തുന്നത് സങ്കടമല്ല വരുൺ… അത് പകയാണ്.”
അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
അർജുൻ: “നിന്റെ കല്യാണത്തിന് ഞാൻ വരാൻ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല..
അർജുൻ റെസ്റ്റോറന്റിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അവൻ ആ വെഡിങ് കാർഡ് കയ്യിലെടുത്തില്ല. കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചോ അമ്മയെക്കുറിച്ചോ ഒരക്ഷരം പോലും പുറത്തു പറഞ്ഞില്ല. തന്റെ സ്വകാര്യമായ ആ നരകം മറ്റൊരാൾക്ക് പങ്കുവെക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
”ആരായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ?
ഞാൻ കണ്ട ആ നിസ്സഹായയായ സ്ത്രീയോ, അതോ…
