അർജുൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് അനന്യയുടെ ഡെസ്കിലേക്ക് തിരിച്ചു വെച്ചു. സ്ക്രീനിൽ കമ്പനിയുടെ ഫണ്ട് മൂവ്മെന്റിന്റെ ഒരു ഡൈനാമിക് മാപ്പ് തെളിഞ്ഞു വന്നു. കേവലം ഒരു തട്ടിപ്പ് എന്നതിലുപരി, സിസ്റ്റത്തിലെ ലൂപ്പഹോളുകളെ (Loopholes) കുമാർ എങ്ങനെയാണ് തനിക്ക് അനുകൂലമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് അർജുൻ വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അർജുൻ: “മാം, കുമാർ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ‘മിക്രോ-ഫ്രാക്ഷൻ റൂട്ടിംഗ്’ (Micro-fraction routing) എന്ന രീതിയാണ്. നമ്മുടെ ERP സിസ്റ്റത്തിൽ ‘മിസലേനിയസ് എക്സ്പെൻസ്’ (Miscellaneous expense) എന്നൊരു കാറ്റഗറിയുണ്ട്. 50,000 രൂപയിൽ താഴെയുള്ള ട്രാൻസാക്ഷനുകൾക്ക് സീനിയർ മാനേജ്മെന്റിന്റെ സ്പെഷ്യൽ അപ്രൂവൽ വേണ്ട. കുമാർ ചെയ്യുന്നത് ഒരു വലിയ തുകയെ നൂറുകണക്കിന് ചെറിയ തുകകളായി വിഭജിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഒരേ സെക്കൻഡിൽ വ്യത്യസ്ത വെണ്ടർ ഐഡികളിലേക്ക് ഈ പണം പോകും. പേപ്പറിൽ ഇത് വെറും ഓഫീസ് സ്റ്റേഷനറിയോ മെയിന്റനൻസോ ആയി കാണപ്പെടും. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ വെണ്ടർ അക്കൗണ്ടുകളെല്ലാം ഒരു സെൻട്രൽ ഷെൽ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ലിങ്ക് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്.”
അനന്യ ആശ്ചര്യത്തോടെ അത് കേട്ടിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം തന്റെ മൂക്കിന് താഴെ നടന്നത് എത്ര കൃത്യമായ പ്ലാനിംഗ് ആണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അർജുൻ: “മാം, ഇപ്പോൾ നമുക്ക് വേണ്ടത് കുമാറിന്റെ കൈയക്ഷരമല്ല, അയാളുടെ ഡിജിറ്റൽ ഫുട്പ്രിന്റ് ആണ്. റിയൽ ടൈം അനാലിസിസ് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ‘ട്രാക്കർ പിക്സൽ’ (Tracker Pixel) ആ ട്രാൻസാക്ഷനിൽ ഇൻജക്ട് ചെയ്യും. പണം ഏത് ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിൽ ലാൻഡ് ചെയ്താലും, ആ അക്കൗണ്ട് അവസാനമായി ആക്സസ് ചെയ്ത ഐപി അഡ്രസ്സ് നമുക്ക് ലഭിക്കും. ആ ഐപി അഡ്രസ്സ് കുമാറിന്റെ വീട്ടിലെ വൈഫൈ ആണെങ്കിൽ… ഗെയിം ഓവർ!”
