അർജുൻ: “ഏയ്, വെറുതെ ചോദിച്ചതാ. ഞാൻ ഇന്ന് മാളിൽ വെച്ച് ഒരു കുട്ടിയെ കണ്ടു. കണ്ടപ്പോൾ എവിടെയോ കണ്ട മറവി. ‘ദേവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ച പോലെ തോന്നി. അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ.”
വരുൺ: (ഗൗരവത്തിൽ) “ദേവ, സൂക്ഷിക്കണം. അവൾ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ അത് അയാളും അറിയും. 7 വർഷം നീ ഒളിച്ചു നടന്നത് വെറുതെയാകും…
അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. താൻ വെറുക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ മകൾ തന്നെ സ്നേഹത്തോടെ ‘ദേവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. 17 വർഷത്തെ പകയ്ക്ക് മുകളിൽ ഈ പുതിയ ബന്ധം ഒരു കനലായി വീണിരിക്കുകയാണ്.
പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു അവൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അനന്യ അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ കെട്ടി, കണ്ണ് അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറഞ്ഞു നിന്നു.
അനന്യ: “ആരാണ് ആ ദേവേട്ടൻ, അർജുൻ? നീ ആരോടാണ് ഈ രഹസ്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്?”
അർജുൻ അനന്യയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. മറുപടി പറയാൻ അവന്റെ നാവ് വഴങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു, വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ താടിയെല്ലുകൾ കടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
—ആരോടുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ എല്ലാവരോടുമുള്ള ഒരു കടുത്ത പക. പക്ഷേ ആ പകയെക്കാൾ ഉപരിയായി അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞത് അതിഭീകരമായ ഒരു നിസ്സഹായതയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം നെഞ്ചിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയ ആ സത്യങ്ങൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ വന്നു തടയുന്നു, പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല.
