പതുക്കെ അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. ആഴമില്ലാത്ത, വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ശ്വാസം. നെഞ്ചിൽ ആരോ ആഞ്ഞു ചവിട്ടുന്നതുപോലെ അവൻ കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ഒരിടത്തും ഉറയ്ക്കാതെ ഭ്രാന്തമായി ചുറ്റും നോക്കി. ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയിൽ അവൻ മുറുകെ പിടിച്ചു, അവന്റെ വിരലുകൾ വിളറി വെളുത്തു.
അനന്യ ഭയന്നുപോയി. ഗൗരവത്തോടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വിറച്ചുപോയി. അവൻ തകർന്നുവീഴാൻ പോവുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ കണ്ട ആത്മവിശ്വാസമുള്ള അർജുനല്ല ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലുള്ളത്; മറിച്ച്, ഏതോ വലിയൊരു ഭാരത്തിനടിയിൽ പെട്ടു ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് അവനെ കണ്ടത്.
അവൾ പതുക്കെ അവനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, “അർജുൻ…” എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവൾ നിശബ്ദയായി. അവന്റെ ശരീരം മൊത്തം വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായ എന്തോ ഒന്ന് അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കാർന്നു തിന്നുന്നതുപോലെ. ഒരു മറുപടിയും അവനിൽ നിന്ന് വന്നില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ ആ നിശബ്ദത ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിലവിളിയേക്കാൾ ഭയാനകമായിരുന്നു.
അർജുൻ കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരു മങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു. ഫാനിന്റെ കറക്കം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ചുറ്റും പരിചിതമായ ആ വില്ലയിലെ മുറി. പക്ഷേ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒരു സൂചി തറച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിലൂടെ ഡ്രിപ്പ് പതുക്കെ താഴ്ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
