വിശ്വനാഥൻ: “അവൻ ഉറങ്ങിയോ?”
അമ്മ: “ഉറങ്ങി വിശ്വേട്ടാ… പക്ഷേ എന്തിനാ ഇത്ര അർദ്ധരാത്രി എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്?”
വിശ്വനാഥൻ: “നിന്റെ ആ വേദന എങ്ങനെയുണ്ട്?”
അമ്മ: “അത് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്… ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് തുടങ്ങിയതാ. അത്ര പെട്ടെന്ന് മാറുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”
വിശ്വനാഥൻ: “ഡോക്ടർ വിളിച്ചിരുന്നു. ഈ രാത്രി കൂടി ഒന്ന് ക്ഷമിക്കണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. എല്ലാം ശരിയാകും ശാലൂ, നീ വിഷമിക്കണ്ട.”
(അമ്മയുടെ തേങ്ങൽ കേൾക്കുന്നു…)
വിശ്വനാഥൻ: “കരയല്ലേ… ഇനി നിന്റെ ആ വേദനയുടെ കാര്യം നോക്കാം.”
അമ്മ: “വിശ്വേട്ടാ… എനിക്ക് എങ്ങനെ ഇത് ചെയ്യാൻ പറ്റും? ഇത് ‘അവൾക്ക്’ വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ? നമ്മൾ ഇതിൽ തൊടുന്നത് ശരിയാണോ?”
വിശ്വനാഥൻ: “അതൊക്കെ ആര് പറഞ്ഞു?”
(പെട്ടെന്ന് ഒരു സിപ്പിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു…)
അമ്മ: “വിശ്വേട്ടാ… എന്തുവാ ഈ കാണിക്കുന്നത്? ആഹ്… വേണ്ട വിശ്വേട്ടാ, വേദനിക്കുന്നു… പ്ലീസ്, ഇത് വല്ലാതെ…”
അർജുൻ അനന്യയെ നോക്കി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കയ്പ്പ് പടർന്നു.
”ആദ്യം അമ്മ വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയായിരുന്നു മാം. പക്ഷേ പതുക്കെ ആ ശബ്ദം മാറാൻ തുടങ്ങി. വേദനയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസത്തിന്റെ മൂളലുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ ശ്വാസം മുറുകുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.
