‘പതുക്കെ… പതുക്കെ… പതുക്കെ മതി വിശ്വേട്ടാ… അഹ്… പതുക്കെ…’
എന്ത് കൊതിയാ, ആദ്യമായി കാണുന്ന പോലെ…
ആഹ്ഹഹ്ഹ…
എന്ന് അമ്മ മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘ദൈവമേ… വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നുന്നു’ എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റോളം ആ മുറിയിൽ നിശബ്ദതയും ആ ശബ്ദങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.”
വിശ്വനാഥൻ: “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് ശാലൂ?”
അമ്മ: “ഇപ്പോൾ നല്ല റിലീഫ് ഉണ്ട് വിശ്വേട്ടാ… താങ്ക്സ്… താങ്ക്സ് എ ലോട്ട്.”
വിശ്വനാഥൻ: “വേറെ എന്തെങ്കിലും?”
(അവിടെ വീണ്ടും നിശബ്ദത പടരുന്നു…)
വിശ്വനാഥൻ: “അപ്പോൾ ഇനി എന്റെ ഊഴമാണ്. എന്റെ പ്രോബ്ലം കൂടി നീ ഒന്ന് തീർത്തുതരണ്ടേ?”
ഒരു ഞെട്ടലോടെ..
അമ്മ: “വിശ്വേട്ടാ… ഇത് എന്തുവാ? ദേവൂട്ടി അവിടെയുണ്ട്. അവൻ ഉണർന്നാലോ?”
വിശ്വനാഥൻ: “നിന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിയില്ലേ? അപ്പോൾ തിരിച്ചും ചെയ്യണ്ടേ? ഇതൊരു പ്രോപ്പർ ബിസിനസ് ഡീൽ പോലെ ഫെയർ ആൻഡ് സ്ക്വയർ ആകട്ടെ…”
അമ്മ അതിന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് ഞാൻ കേട്ടത് അമ്മയുടെ ആശ്ചര്യമായിരുന്നു.
അമ്മ: “ഓ… ഇതെന്താ വിശ്വേട്ടാ? ഇത് പഴയതുപോലെ അല്ലല്ലോ… ഇതെന്താ ഇത്ര വലുത്?”
അർജുൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. “പിന്നീട് അവിടെ നടന്നത്… വിശ്വനാഥന്റെ ആക്രോശങ്ങളും അമ്മയുടെ ആ വല്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങളുമായിരുന്നു. ഏതോ വലിച്ചു കുടിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ….. കുറെ കഴിഞ്ഞ് അയാൾ അമ്മയുടെ പേര് വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.”
