ഓഫീസിൽ പുതിയ പ്രൊജക്റ്റിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു അനന്യ. മീറ്റിംഗുകൾക്കിടയിൽ അവൾ അർജുന്റെ ഡെസ്കിന് അരികിലെത്തി. ചുറ്റുമുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
”അർജുൻ, പുതിയ ഫിനാൻഷ്യൽ റിപ്പോർട്ടിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് ഡിസ്കസ് ചെയ്യാനുണ്ട്. നമുക്ക് വൈകുന്നേരം ഓഫീസിന് അടുത്തുള്ള ആ കഫേയിൽ വെച്ച് സംസാരിച്ചാലോ? ഐ മീൻ… ഇതൊരു ഒഫീഷ്യൽ ഡിസ്കഷൻ കൂടിയാണ്.”
അർജുൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ശരി അനന്യ, നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് കാണാം.”
കോഫി റെസ്റ്റോറന്റിലെ സംഭാഷണം
നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, മങ്ങിയ വെളിച്ചവും മെല്ലെയുള്ള സംഗീതവുമുള്ള ആ കോഫി ഷോപ്പിൽ അവർ ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച ശേഷം അനന്യ കോഫി കപ്പിൽ വിരലുകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് വിഷയത്തിലേക്ക് കടന്നു.
അനന്യ: “അർജുൻ… നമ്മൾ എത്രയൊക്കെ പ്രൊഫഷണൽ ആകാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ആ ബോർഡ് മീറ്റിംഗിലെ കാര്യം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ല. ശാലിനി വിശ്വനാഥൻ… അവർ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കമ്പനിയുടെ ബോർഡ് മെമ്പറാണ്. നിന്റെ അമ്മയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് നിനക്ക് എങ്ങനെ ഇത്ര ശാന്തനായി ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നു?”
അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ട്രാഫിക്കിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ: “അനന്യ, നീ അവളെ ഒരു ബോർഡ് മെമ്പറായി കാണുന്നു, ഞാൻ അവളെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ‘ക്ലോസ്ഡ് ചാപ്റ്റർ’ ആയി കാണുന്നു. അവർ കമ്പനിയിൽ വന്നത് അഴിമതികൾ മറയ്ക്കാനാണോ അതോ കമ്പനിയെ രക്ഷിക്കാനാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്, അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ഈ കമ്പനിയുടെ സിസ്റ്റത്തെ തന്നെ ബാധിക്കും.”
