അർജുൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അവന്റെ ചോദ്യം വിചിത്രമായിരുന്നു. “അനന്യ… നമ്മുടെ പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പറുടെ മുഴുവൻ പേര് എന്താണെന്നാണ് നീ പറഞ്ഞത്?”
അനന്യ ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു, “മിസിസ് ശാലിനി വിശ്വനാഥൻ. എന്തേ?”
അർജുൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, “അവരുടെ ആദ്യത്തെ പേര് മാത്രം ഒന്ന് പറയാമോ?”
”ശാലിനി.” അനന്യ മറുപടി നൽകി.
”അവരുടെ കൂടെയുള്ള ആ പഴയ സ്കൂൾ സുഹൃത്ത്, നീ നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച ആ ബിസിനസ് പാർട്ണർ… അയാളുടെ പേര്?” അർജുന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”അത് വിശ്വനാഥൻ എന്നാണ്. എന്താ അർജുൻ നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്?”
അർജുൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. “ശാലിനി… വിശ്വനാഥൻ… ആ രണ്ട് പേരുകളും ചേർത്തുവായിച്ചാൽ കിട്ടുന്നത് എന്റെ ജീവിതം തകർത്ത സത്യമാണ് അനന്യ. ആ ശാലിനി എന്റെ അമ്മയാണ്. വിശ്വനാഥൻ എന്ന ആൾക്കൊപ്പം ഇറങ്ങിപ്പോയ എന്റെ അമ്മ!”
അനന്യ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. അവളുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. “അർജുൻ… നീ… നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്? ആ സ്ത്രീ നിന്റെ അമ്മയാണെന്നോ?”
അനന്യയുടെ അമ്പരപ്പ് മാറിയില്ല. അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “അപ്പോൾ, ഇനി എന്താണ് നിന്റെ പ്ലാൻ? നിന്നെയും അച്ഛനെയും ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ആ സ്ത്രീയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാനാണോ നിന്റെ തീരുമാനം? അവരെ ഈ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കണോ?”
അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “ഇല്ല അനന്യ… എനിക്ക് ആരോടും പ്രതികാരമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് എന്റെ അമ്മയോട്.”
