പാലക്കാട് എന്ന മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ നിരഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ സംശയം നിഴലിച്ചു. അവൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു, ‘പാലക്കാട്… പക്ഷേ ഈ കണ്ണുകൾക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ പഴയ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളുമായി എന്തോ ഒരു സാമ്യം തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ!’
നിരഞ്ജന: “പാലക്കാട് എവിടെയാണ്? എനിക്ക് ആ വഴി കുറച്ച് പരിചയമുണ്ട്.”
അർജുൻ: “ഒറ്റപ്പാലത്തിന് അടുത്താണ് വീട്. ഇപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി ബാംഗ്ലൂരിൽ സെറ്റിൽഡ് ആണ്.”
അർജുന്റെ മറുപടി തികച്ചും സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരു സി.ഐയുടെ മുൻപിലിരുന്ന് ഒട്ടും പതറാതെ സംസാരിക്കുന്ന അവന്റെ രീതി നിരഞ്ജനയെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തി.
നിരഞ്ജന: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ശരി, എന്നാലും എവിടെയോ കണ്ടു മറന്ന ഒരു പരിചയം തോന്നുന്നു. സാരമില്ല, ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയതാകാം.”
നിരഞ്ജന പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യ അർജുനെ ഒന്ന് നോക്കി. “അർജുൻ, അവൾ ഒരു ഷാർപ്പ് പോലീസ് ഓഫീസറാണ്. നീ പാലക്കാട് ആണെന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ എന്തോ ഗൗരവത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അർജുൻ ഒരു കയ്പുള്ള ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി. “അനന്യ, പോലീസുകാർക്ക് എല്ലാവരെയും കാണുമ്പോൾ ഓരോ സംശയങ്ങളാണ്. പക്ഷേ സത്യം എപ്പോഴും ലളിതമാണ്. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം?”
ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ നിരഞ്ജന നേരെ പോയത് കമ്മീഷണറുടെ ഓഫീസിലേക്കാണ്. അവളുടെ മനസ്സിൽ കോഫി ഷോപ്പിൽ കണ്ട അർജുന്റെ ആ ശാന്തമായ മുഖവും, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കാണാതായ ആ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരൻ ‘ദേവ്’ എന്ന കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോയും മാറി മാറി തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
