കമ്മീഷണർ: “ലിസൺ നിരഞ്ജനാ… പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ചില ഫയലുകൾ അടഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ‘ക്ലോസ്ഡ് കേസുകൾ’ എന്നാൽ അത് അവസാനിച്ചു എന്നാണ് അർത്ഥം. നീ ഇപ്പോൾ തൊടാൻ പോകുന്നത് വിശ്വനാഥനെപ്പോലെയുള്ള ഉന്നത സ്വാധീനമുള്ള മനുഷ്യരെയാണ്. വെറുമൊരു സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നത് നിന്റെ കരിയറിന് നല്ലതല്ല.”
നിരഞ്ജന: “പക്ഷേ സാർ, സത്യം പുറത്തു വരണമെങ്കിൽ…”
കമ്മീഷണർ: (ശബ്ദം ഉയർത്തി) “സത്യം എപ്പോഴും സുഖമുള്ളതാകില്ല നിരഞ്ജനാ! നീ നിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ കേസുകളിൽ ശ്രദ്ധിക്ക്. ആ പഴയ മിസ്സിംഗ് കേസിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ നിനക്ക് പെർമിഷൻ ഇല്ല. വിശ്വനാഥന്റെ കുടുംബത്തെയോ ആ അർജുൻ എന്ന പയ്യനെയോ ശല്യം ചെയ്യാൻ നിൽക്കരുത്. ഇത് എന്റെ ഓർഡറാണ്!”
നിരഞ്ജന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. സല്യൂട്ട് അടിച്ച് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയായിരുന്നു. ‘എന്തിനാണ് കമ്മീഷണർ ഇത്രയധികം ഭയപ്പെടുന്നത്? വിശ്വനാഥനും ശാലിനിയും ചേർന്ന് പഴയ ഏതൊക്കെ രഹസ്യങ്ങളാണ് കുഴിച്ചുമൂടിയിരിക്കുന്നത്?’
പുറത്തിറങ്ങിയ നിരഞ്ജന തന്റെ ഫോണെടുത്ത് അനന്യയെ വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങി. ഔദ്യോഗികമായി അനുവാദം ഇല്ലെങ്കിലും, വ്യക്തിപരമായി ഈ നിഗൂഢതയുടെ അറ്റം കാണാൻ തന്നെ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
കോഫി ഷോപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി അവർ തെരുവിലൂടെ പതുക്കെ നടന്നു. ഓഫീസിലെ തമാശകളും ഗോസിപ്പുകളും പറഞ്ഞ് അനന്യ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അർജുനും ആ ചിരിയിൽ പങ്കുചേർന്നു. ഇടയ്ക്ക് അനന്യ തന്റെ ബോസിനെ അനുകരിച്ചു കാണിച്ചപ്പോൾ അർജുൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി. കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് അവൻ തന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറന്നതുപോലെ തോന്നി.
