വിക്രം: “താങ്ക്സ് അച്ഛാ! ഐ ആം വെയ്റ്റിംഗ്.”
വിശ്വനാഥൻ: “ശാലിനി, നിന്റെ പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പർ പദവി എങ്ങനെയുണ്ട്? ഓഫീസിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലല്ലോ?”
ശാലിനി ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു. മാളിൽ വെച്ച് മാളവിക കണ്ട ആ രൂപവും ‘ദേവ്’ എന്ന വിളിയും അവളുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ഒരു ഭയമായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശാലിനി: “എല്ലാം നന്നായി പോകുന്നു വിശ്വേട്ടാ. ചെറിയ ചില തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അത് ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥൻ: “ശാലിനി, നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര ആകുലപ്പെടുന്നത്? വിക്രമിന്റെ കാര്യമോർത്ത് നീ ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട. അവൻ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമല്ലേ…”
അദ്ദേഹം ഒന്ന് നിർത്തി, പണ്ട് പാലക്കാട്ടെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ വെച്ച് നടന്ന ഒരു നിമിഷം ഓർത്തെടുത്തു.
വിശ്വനാഥൻ: (താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ… അന്ന് നിന്റെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ, ആ ചെറിയ കുട്ടി—ദേവ്—ഹാളിലിരുന്ന് ടിവി കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സമയം? നമ്മൾ ഉള്ളിലെ മുറിയിൽ എത്ര ഭയത്തോടും എന്നാൽ എത്ര ആവേശത്തോടും കൂടിയാണ് ഒന്നായിരുന്നത്. ആരും കാണാതെ, ആ കുട്ടി പോലും അറിയാതെ നമ്മൾ പങ്കിട്ട ആ നിമിഷങ്ങളാണല്ലോ ഇന്ന് വിക്രം എന്ന രൂപത്തിൽ നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അതാലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അത്ഭുതം തോന്നാറുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശാലിനിയുടെ മുഖം ഒന്ന് ചുവന്നു. അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുകയും ലജ്ജിക്കുകയും (Shy) ചെയ്തു. തന്റെ കരിയറിലും ജീവിതത്തിലും തനിക്ക് താങ്ങായി നിന്ന പുരുഷനോടുള്ള ആ പഴയ അനുരാഗം അവളിൽ ഒരു നിമിഷം ഉണർന്നു.
