അനന്യ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “അതെന്താ? അവർ ചെയ്തത് തെറ്റല്ലേ?”
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ നോക്കി വിശദീകരിച്ചു:
”ഒന്നാമതായി, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അവളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള പൂർണ്ണ അവകാശമുണ്ട്. സങ്കടകരമാണെങ്കിലും, മറ്റൊരാളോടൊപ്പം സന്തോഷം കണ്ടെത്താനാണ് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതെങ്കിൽ അതിനെ തടയാൻ എനിക്ക് അധികാരമില്ല. അവൾ അവളുടെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു.”
അവൻ തുടർന്നു, “രണ്ടാമതായി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ‘ദേവ്’ അല്ല. ഞാൻ അർജുനാണ്. എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ വ്യക്തമായ മറ്റൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ട് (Sole purpose).എന്റെ കരിയറിൽ വിജയിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ദൗത്യം. ആ ദൗത്യത്തിനിടയിൽ എന്റെ അമ്മ ഒരു തടസ്സമാകില്ല. പഴയ മുറിവുകൾ മാന്തിപ്പൊളിച്ച് സമയം കളയാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. അവൾ അവളുടെ ലോകത്ത് ജീവിക്കട്ടെ, ഞാൻ എന്റെ ലോകത്തും.”
അർജുന്റെ വാക്കുകളിലെ പക്വത അനന്യയെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആഴത്തിലുള്ള വേദന ആ കണ്ണുകളിൽ അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
വിശ്വനാഥൻ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വിദേശത്തായതിനാൽ വീട് കുറച്ച് ശാന്തമായിരുന്നു. എങ്കിലും ശാലിനി തന്റെ മൂന്ന് മക്കൾക്കൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിശ്വനാഥന്റെ മക്കളാണെങ്കിലും ശാലിനി അവരെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെയാണ് വളർത്തിയത്. മൂന്ന് പേരും മൂന്ന് സ്വഭാവക്കാരാണ്:
മാളവിക (മൂത്ത മകൾ): ശാന്തസ്വഭാവക്കാരി, എന്തിലും പക്വത കാണിക്കുന്നവൾ. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ കോളേജിൽ അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി.
