“സഹായം വേണോ?”
അനന്യ ഒന്ന് ഞെട്ടി. ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ മുഖംമൂടിക്കുള്ളിൽ അത് ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷം എടുത്തു. പെട്ടെന്ന്, തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരാൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ താൻ അവളുടെ കാമുകനോ പ്രതിശ്രുത വരനോ ആണെന്ന വ്യക്തമായ സൂചന നൽകുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ആ സാമീപ്യം.
അനന്യയുടെ ചുറ്റും നിന്നിരുന്ന പുരുഷന്മാർ നിരാശയോടെ പരസ്പരം നോക്കി. ആ നിഗൂഢ സൗന്ദര്യത്തിന് ഇതിനകം തന്നെ ഒരു അവകാശിയുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരെ പിൻവാങ്ങാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ഹാളിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്നിരുന്ന വിക്രമിന്റെ കൂട്ടുകാർ നിരാശയോടെ അത് നോക്കി നിന്നു. അവരിലൊരാൾ പറഞ്ഞു: “ഓ, അത് സ്വാഭാവികം! അങ്ങനെയുള്ള പെൺകുട്ടികൾക്ക് എപ്പോഴും ഒരു ബോയ്ഫ്രണ്ട് കാണും. നമ്മൾ വെറുതെ സമയം കളയണ്ട.”
അനന്യ ആ വ്യക്തിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വെള്ളി നിറത്തിലുള്ള ആ മുഖംമൂടിക്ക് പിന്നിലെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അത് അർജുൻ ആണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അർജുൻ അവളുടെ കാതിനടുത്ത് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “പേടിക്കേണ്ട അനു, ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഈ മുഖംമൂടികൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീഴും.”
അവന്റെ സാമീപ്യം അവൾക്ക് ഒരു വലിയ സുരക്ഷിതത്വം നൽകി. അതേസമയം, ദൂരെ നിന്ന് മാളവികയും വിക്രമും അസൂയയോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും ആ ജോഡികളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.?
