മാളവിക എന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അനന്യ അവിടെ നിന്ന് നടന്നുനീങ്ങി. മാളവിക ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. തന്റെ അപ്രമാദിത്വം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി ആരാണെന്ന് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകുമായിരുന്നില്ല.
പാർട്ടിയുടെ ആരവങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആഡംബരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി ഒരു മൂലയിൽ തനിച്ച് നിൽക്കുന്ന ദിയയെ അർജുൻ കണ്ടു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കാണുമ്പോൾ തന്റെ പഴയ ബാല്യകാലമാണ് അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്—അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിനായി കൊതിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ‘ദേവ്’.
അവൻ പതുക്കെ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു.
“ഹലോ… നീ എന്താ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക്?” അർജുൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“എല്ലാവരും ഡാൻസ് ചെയ്യുകയാണ്, എനിക്ക് ബോറടിച്ചു,” ദിയ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ പേരെന്താ?”
“ദിയ. നിങ്ങളുടേതോ?”
“എന്നെ അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചോ… നിനക്ക് ചോക്ലേറ്റ് ഇഷ്ടമാണോ?”
സംസാരത്തിനിടയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആത്മബന്ധം ഉടലെടുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ അമ്മ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിൽ വളർത്തുന്ന ഈ കുട്ടിയോട് അവന് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സഹതാപമാണ് തോന്നിയത്. പെട്ടെന്നാണ് ശാലിനി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്.
“ദിയാ… നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ എത്ര നേരമായി തിരയുന്നു!”
അപ്പോഴേക്കും ഡിജെ പാർട്ടി ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തറയിൽ നിന്ന് കൃത്രിമ പുക (Smoke) ഉയർന്നു വന്ന് അന്തരീക്ഷം ആകെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.
