“അനു…”
“ഉം…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചായ്ച്ച് മയക്കത്തിലായിരുന്നു.
അർജുൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: “നീ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്ന, നിന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ… ഒരു കണ്ണിമവെട്ടുന്ന നേരത്തിനുള്ളിൽ നിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായാൽ നീ എന്ത് ചെയ്യും?”
ആ ചോദ്യം വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അനന്യയിൽ നിന്ന് മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല; അവൾ അപ്പോഴേക്കും അഗാധമായ നിദ്രയിലാണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ആ ശാന്തമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
പെട്ടെന്ന്, ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. അതൊരു സാധാരണ വിളിയായിരുന്നില്ല. എൻക്രിപ്റ്റ് ചെയ്ത ഒരു സാറ്റലൈറ്റ് കണക്ഷനായിരുന്നു അത്.
ശബ്ദം: “പൊളാരിസ് (Polaris), നിങ്ങളുടെ മിഷൻ വിജയകരമായി പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ എക്സിറ്റ് പോയിന്റ് (Exit Point) ഇതാണ്: 12°58’32.1″N 77°35’44.2″E. തയ്യാറായിരിക്കുക.”
അർജുൻ: “കോപ്പി. റോജർ ദാറ്റ്.”
അവൻ ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ ബിസിനസ് സാമ്രാജ്യം തകർന്നു കഴിഞ്ഞു, ശാലിനിയുടെ കപടമായ സമാധാനം അവൻ ഇല്ലാതാക്കി. ‘അർജുൻ’ എന്ന വേഷം അഴിച്ചുവെച്ച് താൻ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ നിഗൂഢ ലോകത്തേക്ക് തന്നെ അവന് മടങ്ങണം.
അവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി അനന്യയുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി. ഉറക്കത്തിൽ അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
