അനന്യ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ല, വിശ്വനാഥന്റെ സ്വന്തം അമ്മ ലക്ഷ്മിയമ്മയാണ്! വിശ്വനാഥന്റെ വീട്ടിലെ ആൽബങ്ങളിൽ താൻ കണ്ടിട്ടുള്ള അതേ മുഖം. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വിശ്വനാഥൻ ഉപേക്ഷിച്ച, തന്റെ മകന്റെ ക്രൂരതകൾ കണ്ട് വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ ആ വയോധിക.
ലക്ഷ്മിയമ്മ അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ ചുളിവു വീണ കൈകൾ കൊണ്ട് അനന്യയുടെ മുഖം തഴുകി. വാത്സല്യത്തോടെ അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഓ… ദേവൂട്ടൻ പറഞ്ഞ ആ കുട്ടി നീയാണല്ലേ? നിന്നെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്നോട് ഒരുപാട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട് മോളേ…”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ‘ദേവൂട്ടൻ’… അർജുൻ തന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ അരികിൽ പോലും ഒരു ഏജന്റായല്ല, പഴയ ആ ചെറിയ കുട്ടിയായാണ് എത്തിയിരുന്നത്.
ലക്ഷ്മിയമ്മ തുടർന്നു: “എന്റെ മകൻ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് മാപ്പില്ല മോളേ. അവൻ എന്നെ ഈ ആശ്രമത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ കൊച്ചുമകൻ… ദേവൂട്ടൻ… അവൻ എന്നെ എന്നും വന്നു കാണുമായിരുന്നു. തന്റെ ദൗത്യം തീർന്നാൽ നിന്നെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് അയക്കുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി എനിക്ക് ആ മകന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല.”
അവർ അനന്യയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “മോളേ… എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ താമസിക്കാമോ? നിന്റെ അമ്മയായി?”
അനന്യയ്ക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. താൻ അനാഥയാണെന്ന് അർജുനോട് പറഞ്ഞ ആ രാത്രിയിൽ, അവൻ നൽകിയ വാക്ക് അവൻ പാലിച്ചിരിക്കുന്നു. ശാലിനിയെയല്ല, പകരം സ്നേഹം മാത്രം അറിയാവുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയെയാണ് അവൻ അവൾക്ക് അമ്മയായി നൽകിയത്.
