അനന്യ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വൃദ്ധയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അർജുൻ എന്ന ദേവ് ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരുന്നാലും, അവൻ നൽകിയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ തണൽ എന്നും തന്റെ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ജയിലിലെ ഇരുമ്പഴികൾക്കിടയിലൂടെ വിശ്വനാഥനെ കണ്ട ശാലിനി നടുങ്ങിപ്പോയി. പഴയ ആഡംബരവും ഗമയുമെല്ലാം മാഞ്ഞ്, വെളുത്ത ജയിൽ വസ്ത്രത്തിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന വിശ്വനാഥൻ. ശാലിനിയെ കണ്ടതും വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ മാസ്ക്വറേഡ് പാർട്ടിക്ക് മുമ്പ് നടന്ന ചില ഭീകരമായ സത്യങ്ങളാണ് അയാൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്താനുണ്ടായിരുന്നത്.
വിശ്വനാഥൻ: (തകർന്ന സ്വരത്തിൽ) “ശാലിനി… നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ. ആ രാത്രി… ഞാൻ എയർപോർട്ടിൽ ലാൻഡ് ചെയ്ത തലേദിവസം… എന്നെ ആരോ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.”
ശാലിനി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. വിശ്വനാഥൻ ആ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പോയി.
ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്:
ഒരു വിജനമായ ഗോഡൗണിൽ കസേരയിൽ കെട്ടിയിട്ട നിലയിലായിരുന്നു വിശ്വനാഥൻ. മുന്നിൽ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരാൾ. അയാളുടെ മുഖം കാണാൻ കഴിയില്ല.
വിശ്വനാഥൻ: “ആരാണ് നീ? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത്? എന്നെ വിട്ടയക്കൂ!”
പെട്ടെന്ന് ആ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി മുഴങ്ങി. അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവികമായ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല, വോയിസ് ചേഞ്ചർ ഉപയോഗിച്ച് മാറ്റിയ ഒരു മെക്കാനിക്കൽ ശബ്ദമായിരുന്നു.
