ലക്ഷ്മിയമ്മ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അതെ, എനിക്കറിയാം! അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നീ അവനെ ദൂരേക്ക് അയച്ചു. പക്ഷേ ശാലിനി… വിശ്വനാഥനുമായുള്ള നിന്റെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചും നിനക്ക് ഉണ്ടായ പുതിയ മക്കളെക്കുറിച്ചും നീ എന്തുകൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞില്ല? നിന്റെ ഈ പുതിയ ജീവിതം നീ എന്തിനാണ് 15 വർഷം അവനിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചത്?”
ശാലിനി തല താഴ്ത്തി വിതുമ്പി: “ഞാൻ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു അവൻ എന്നെ വെറുക്കുമെന്ന്. മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ച എന്നെ അവൻ അമ്മയായി അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.”
ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വടി തറയിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. “അപ്പോൾ 15 വർഷം അത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് നീ കരുതിയോ? നിന്റെ ഈ പുതിയ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ നീ ആ പഴയ ദേവൂട്ടനെ മറന്നു. നീ അവനെ സംരക്ഷിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിന് അവൻ ഒരു തടസ്സമാകുമെന്ന് കരുതി അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു!”
ലക്ഷ്മിയമ്മ ശബ്ദമുയർത്തി തുടർന്നു: “നീ ചെയ്തതൊക്കെ അന്തസ്സില്ലാത്ത പണികളാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അവന് എന്ത് തോന്നും എന്ന് നീ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ചിന്തിച്ചോ? സ്വന്തം അമ്മ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിൽ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുമ്പോൾ താൻ അനാഥനായി തെരുവിൽ കഴിയുകയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവനെ എത്രമാത്രം തകർക്കുമെന്ന് നീ ഓർത്തോ? ഇന്ന് അവൻ നിനക്ക് നൽകിയ ഈ ശിക്ഷ… അത് അവൻ അനുഭവിച്ച 15 വർഷത്തെ ഏകാന്തതയുടെയും വേദനയുടെയും ഫലമാണ്.”
