അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. “അവൾ സന്തോഷവതിയാണ്… അവൾക്ക് ഒരു കുടുംബമായിരിക്കുന്നു.” തന്നെപ്പോലെ ഒരു ‘ഗോസ്റ്റിന്’ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി സ്ഥാനമില്ലെന്ന് കരുതി അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
“ദേവേട്ടാ…”
പരിചിതമായ ആ വിളി കേട്ട് അവൻ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് മാളവികയാണ്. പഴയ ആ അഹങ്കാരമൊക്കെ മാറി, കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു പക്വതയുമായി അവൾ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്താ അകത്തേക്ക് വരാത്തത്?” മാളവിക ചോദിച്ചു.
അർജുൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു: “അത്… വേണ്ട… ഞാൻ…”
“നിങ്ങളുടെ മക്കളെ കാണണ്ടേ നിങ്ങൾക്ക്?” മാളവികയുടെ ആ ചോദ്യം ഒരു വെള്ളിടി പോലെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ പതിച്ചു. അർജുൻ ആ പഴയ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു… ആ അവസാന കൂടിക്കാഴ്ച. അവൻ അവിശ്വസനീയതയോടെ അവളെ നോക്കി.
മാളവിക തുടർന്നു: “അന്ന് നിങ്ങൾ പോയതിന് ശേഷം അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വലിയ അപകടം പറ്റി. ആശുപത്രിയിൽ കിടന്ന ആ ദിവസങ്ങളിലാണ് അമ്മ ഞങ്ങളോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങളുടെ ബാല്യം മുതൽ നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ച വേദനകൾ… അമ്മയുടെ തെറ്റുകൾ… എല്ലാം. സുഖം പ്രാപിച്ച ശേഷം അമ്മ ഞങ്ങളെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ആദ്യം ഞങ്ങളെ കാണാൻ പോലും മുത്തശ്ശിക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ പതുക്കെ ഞങ്ങളെ അവർ മനസ്സിലാക്കി. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചാണ്. പപ്പ ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം ജയിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. പഴയ ബിസിനസ്സ് ഒക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് പപ്പ ഇപ്പോൾ ശാന്തനാണ്.”
