അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരേക്ക് എവിടെയോ തറച്ചുനിന്നു.
വരുൺ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മടക്കിയ ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം എടുത്ത് അർജുന്റെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചു. “ഇതാണ് നീ ചോദിച്ച അഡ്രസ്സ്. നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ആ പഴയ ആശ്രമത്തിന്റെ വിലാസമാണിത്. നിനക്ക് അവിടെ വേണ്ടത് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
അർജുൻ ആ കടലാസ് കഷ്ണം കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന വിലാസം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി നീറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമായി തോന്നി.
“എല്ലാത്തിനും നന്ദി വരുൺ. നീ ചെയ്ത സഹായം ഞാൻ മറക്കില്ല.” അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു.
വരുൺ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “സൂക്ഷിക്കണം അർജുൻ. നീ നേരിടാൻ പോകുന്നത് നിസ്സാരക്കാരെയല്ല. ടേക്ക് കെയർ.”
അർജുൻ തലയാട്ടി. ആ വിലാസവും കൊണ്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ ആശ്രമത്തിന്റെ നിശബ്ദതയും, അവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ മാസ്ക്വറേഡ് പാർട്ടിക്ക് മുമ്പ് അവന് ഈ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കിയേ തീരൂ.
അടുത്തതായി എന്ത് വേണം?
ആ നിമിഷങ്ങളെ വൈകാരികമായി വിപുലീകരിച്ച് താഴെ നൽകുന്നു. അർജുനും അനന്യയും തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധവും അവരുടെ ഏകാന്തതയും വെളിപ്പെടുന്ന സന്ദർഭമാണിത്…
വരുണിനെ കണ്ടതിനുശേഷം, അർജുൻ അനന്യയെ വിളിച്ചു. ആ തിരക്കേറിയ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി അവർ കുറച്ചുനേരം നടന്നു. ആദ്യം ഒരു പാർക്കിലെ മരത്തണലിലൂടെ, പിന്നീട് നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അവർ അലഞ്ഞു. ഒടുവിൽ വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അവർ കടൽതീരത്തെത്തി.
