അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആകാശത്തിന് താഴെ, തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പൽ കേട്ട് അവർ മണൽപ്പരപ്പിൽ ഇരുന്നു. ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ കടലും ആകാശവും ഒന്നാകുന്ന ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“ഞാൻ നിന്നെ ‘അനു’ എന്ന് വിളിച്ചോട്ടെ?”
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വിളി അനന്യയെ ഒന്ന് പിടിച്ചുലച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം അമ്പരപ്പും സങ്കോചവും മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ കർക്കശമായ ‘ബോസ്’ ഇമേജിന് പുറത്തുള്ള ആ വിളി അവൾക്ക് ആദ്യമൊന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
അർജുൻ മണലിൽ വരച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: “ഞാൻ എന്റെ കഥ മുഴുവൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. നിന്റെ കഥ കൂടി എനിക്ക് അറിയണം അനു… നീ ആരാണെന്ന്?”
അനന്യ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായിരുന്നു. കടൽക്കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. പതറുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി:
“ഞാൻ ഒരു അനാഥയാണ് അർജുൻ. സത്യത്തിൽ എന്റെ പേര് അനന്യ എന്ന് തന്നെയാണോ എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല. ഒരു കോൺവെന്റിലെ മദർമാരുടെ തണലിലാണ് ഞാൻ വളർന്നത്. അവിടെ പഠിച്ചു, അവിടെ നിന്ന് വളർന്നു… ഇന്ന് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ അനന്യ വരെയെത്തി. ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ എന്നും ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നായിരുന്നു എന്റെ വിചാരം. പക്ഷേ, നിന്നെ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന്. നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും, ആ വേദന ഒന്നാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.”
