അതി ജീവിതൻ [ലോഹിതൻ] 254

” ഹോ.. അതിനിപ്പോൾ എന്താ.. ഏതായാലും എന്നെ സഹായിക്കാം എന്ന് അച്ഛൻ ഏറ്റിരിക്കുകയല്ലേ..
ഇനി എന്തിനാണ് നമ്മൾ തമ്മിൽ വാക്കുകളുടെ സൂക്ഷ്മത.. ”

” അതും ശരിയാ.. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുമ്പോളല്ലേ അതിന്റെ ഒരു സുഖം കിട്ടുക.. ”

” ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ അച്ഛാ അമ്മയുമായി പരിപാടി.. ”

” പഴയപോലെ ഇല്ല.. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൾക്ക് വേണ്ടിവരും.. ”

” ങ്ങും ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ അച്ഛൻ സത്യം പറയുമോ..?

” അതെന്താ മോളേ അങ്ങിനെ ചോദിച്ചെ.. ഇനി മോളോട് അച്ഛൻ എന്തു മറയ്ക്കാനാണ്.. നീ ചോദിക്ക്.. ”

” അതേ അമ്മയ്ക്ക് സ്കൂളിൽ ആരോടെങ്കിലും വേണ്ടാത്ത ബന്ധമുണ്ടോ.. ചിലപ്പോൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാം..
വേലപ്പൻ സാർ എന്നാണ് അമ്മ വിളിക്കുന്നത്‌ കെട്ടത്..

അങ്ങേരുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖഭാവവും ശരീര ഭാഷയും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയ സംശയമാണ് കെട്ടോ..”

അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു..

” നീ കരുതിയത് ശരിയാണ്.. വേലപ്പൻ സ്കൂളിലെ മാനേജരാണ്.. എനിക്ക് കുറേ നാളായി ഇക്കാര്യം അറിയാം..
വയസുകാലത്ത് വീട്ടിൽ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്നു കരുതി ഞാൻ ചോദിക്കാനും പറയാനുമൊന്നും പോയില്ല.. ”

“ങ്ങും.. അതു നന്നായി.. പുറത്താരും
അറിയില്ലല്ലോ.. അമ്മക്ക്‌ അതുകൊണ്ട് സന്തോഷം കിട്ടുന്നെങ്കിൽ പിന്നെ അച്ഛനായിട്ട് അതു മുടക്കേണ്ട…”

” മോള് ഇക്കാര്യം പ്രസാദിനോട് പറയാൻ നിൽക്കണ്ട.. അവന് വിഷമം തോന്നും.. ”

” അതു ശരിയാ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്.. പെണ്ണുങ്ങളുടെ വികാര വിചാരങ്ങളെ പറ്റി ഒരു വിവരവും ഇല്ലാത്തവനാണ് അച്ഛന്റെ മകൻ.. പിന്നെ ആകെയൊരു ആശ്വാസമുള്ളത് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാലും പോയി ചോദിക്കാനുള്ള തന്റെടമൊന്നും ഏട്ടനില്ല എന്നതാണ്..
ഞാനായിട്ട് പറയാനൊന്നും പോകുന്നില്ല.. അതോർത്ത് അച്ഛൻ വിഷമിക്കേണ്ട… “