അതി ജീവിതൻ 3 [ലോഹിതൻ] 128

ചന്ദ്രന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് വേണി അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്..

അവൾ പറഞ്ഞത് ചന്ദ്രന് ശരിക്ക് മനസിലാകുകയും ചെയ്തു…

അമ്മയുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് തന്നെ കളിയാക്കാതെ പ്രൊട്ടക്റ്റ് ചെയ്യുന്നപോലെ വേണി സംസാരിച്ചത് പ്രസാദിന് ആശ്വാസം നൽകി…

പതിവുപോലെ കല്പന സ്‌കൂളിലും പ്രസാദ് ഓഫീസിലും പോയതോടെ ചന്ദ്രൻ വേണിയോട് ചോദിച്ചു…

“മോളേ നീ പറഞ്ഞ ആൾ വരില്ലേ..?”

“വരും.. പത്തു മണി കഴിയുമ്പോൾ എത്തും.. ഇപ്പോൾ യാത്രയിലാണ്.. ”

“ആരെങ്കിലും കാണുമോ എന്ന് എനിക്ക് ഭയമുണ്ട് മോളേ.. ”

“അച്ഛാ ബെന്നിച്ചന്റെ കാർ ഗൈറ്റിന് ഉള്ളിൽ കയറികഴിയുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഗൈറ്റ് അടച്ച് ലോക്ക് ചെയ്തേര്.. നമ്മുടെ മതിൽ ചാടി ആരും വരില്ലല്ലോ.. ”

“ങ്ങാ.. അതുമതി . ആരെങ്കിലും വന്നാലും ആളില്ല എന്ന്‌ കരുതി പൊയ്ക്കോളും.. ”

” അച്ഛന് പേടിയുണ്ടോ..? ”

” പേടിയൊന്നും ഇല്ല മോളേ.. ഇത് എന്റെ വീടല്ലേ.. പിന്നെ കൽപ്പനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നുമോ എന്നൊരു ചിന്തയുണ്ട്.. ”

വേണി കുറേ നേരം ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു..

” അമ്മ അറിയട്ടെ അച്ഛാ.. എനിക്ക് വേലപ്പൻ പിള്ളയുടെ കാര്യം അമ്മയോടും ചോദിക്കാമല്ലോ..

ഇത്രയും പ്രായമായ പേരകുട്ടി വരെയുള്ള ഒരു മുത്തശ്ശിക്ക് കഴപ്പ് അടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.. പിന്നെ ഇരുപത്തി അഞ്ചു കഴിഞ്ഞ ഞാൻ എങ്ങിനെ അടക്കും…

മകന്റെ ആണത്വം ഇല്ലായ്മ ഞാൻ അമ്മയോട് തുറന്ന് പറയും..
അച്ഛൻ ഇതൊന്നും ആലോചിച്ചു വിഷമിക്കേണ്ട..അച്ഛൻ എന്റെ കൂടെ നിന്നാൽ അമ്മയെ ഞാൻ കൈകാര്യം ചെയ്തോളാം.. ”

വേണി പറയുന്നത് കേട്ട് ചന്ദ്രൻ അന്തം വിട്ടുപോയി.. ഇത്രയും ധൈര്യം അവൾക്ക് ഉണ്ടന്ന് അയാൾ കരുതിയിരുന്നില്ല…