ആതിരയുടെ പൂങ്കാവനം [ഗില്ലി ബാല] 242

ഞാൻ : രണ്ടും ഇരിക്ക് സംസാരിക്കാം

അവൾ പതുക്കെ വന്ന് ബാൽക്കണിയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ടോണി ഇപ്പോഴും ആടുന്നുണ്ട്. അവൻ ആവേശത്തോടെ എന്റെ അടുത്തിരുന്നു.

​ഞാൻ: “ഇന്നാടാ ടോണി, നിന്റെ കയ്യിലിരുന്നാൽ ഇത് മറിഞ്ഞു പോകും. ഞാൻ ഒഴിച്ചു തരാം.”

​ഞാൻ ഒരു ഗ്ലാസ് കൂടി എടുത്ത് ടോണിക്ക് പകർന്നു. ആതിര ഇത് കണ്ടിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവൾ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ഞാൻ: “എന്താ ആതിര, നീ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലല്ലോ? ദേഷ്യം ഇപ്പോഴും പോയില്ലേ? സമാധാനപ്പെട്… പാവം ഇവൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്ന എനിക്ക് വേണ്ടി ഓരോ പ്ലാൻ ഇട്ടതാ.”

​ആതിര: (പതിഞ്ഞ ചിരിയോടെ) “നിങ്ങൾ പറയുന്നതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഇവൻ പാവമാണെന്ന് തോന്നും മഹിയേട്ടാ. പക്ഷെ ഇവന്റെ ഓരോ ബുദ്ധികൾ എനിക്കറിയാം. സത്യം പറഞ്ഞാൽ മഹിയേട്ടൻ വന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇപ്പോ ഒന്നും പറയാത്തത്.”

​ടോണി: (ഒരടി അടിച്ച് ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചു) “അടിപൊളി! ഇപ്പൊ ഞാൻ വില്ലനായി, നീയും മഹേഷും ഒരു ടീമായി അല്ലേടി? എടാ മഹേഷേ… ഇവൾക്കറിയാം നീ വന്നാൽ ഞാൻ ഫിറ്റാകുമെന്ന്. പക്ഷേ നീയൊരു മസിലൻ ആയതുകൊണ്ട് ഇവൾ ഇപ്പോ നിന്റെ വാക്കിന് വില തരുന്നുണ്ട്.”

​ഞാൻ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതിനെന്താടാ? നഴ്സ് ആയതുകൊണ്ട് ബോഡി ഒക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവരെ കണ്ടാൽ ആതിരയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും. അല്ലേ ആതിര?”

​ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കള്ളച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷാൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ബാൽക്കണിയിലെ ലൈറ്റിൽ അവളുടെ ആ വിയർപ്പൊട്ടിയ കഴുത്തും ശരീരവും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.