ആതിരയുടെ പൂങ്കാവനം [ഗില്ലി ബാല] 242

​അവൾ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വിയർപ്പിന്റെയും ലഹരിയുടെയും സമ്മിശ്രമായ ഗന്ധം എന്നെ വല്ലാതെ വട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു

ടോണി ബെഡിൽ വീണതും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കൂർക്കം വലി തുടങ്ങി. അതോടെ ആ മുറിയിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ഞാനും ആതിരയും മാത്രം. അവൾ തളർച്ചയോടെ ബെഡിന്റെ അരികിൽ തന്നെ ഒന്ന് ചാരി നിന്നു.

​കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസിലെ ബാക്കി വന്ന മദ്യം ഞാൻ ഒറ്റയടിക്ക് അകത്താക്കി. ആതിര പതുക്കെ നടന്ന് എന്റെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. ജെഡിയുടെ കടുപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നല്ലതുപോലെ പ്രകടമാണ്. ആ കടും ചുവപ്പ് ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ ഒന്ന് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

​ഞാൻ: “അവൻ ഉറങ്ങി. സമാധാനമായല്ലോ?”

​ആതിര: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “മ്മ്… അവൻ ഉറങ്ങിയാലേ ഇനി എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടൂ. മഹിയേട്ടൻ കണ്ടില്ലേ, അവൻ ഓരോന്ന് വിളിച്ച് പറയുന്നത്? എനിക്ക് മഹിയേട്ടന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ പോലും നാണക്കേട് തോന്നുന്നുണ്ട്.”

​അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ഷാൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പ് ചാലുകൾ ബാൽക്കണിയിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു. വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച ആ പച്ച ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ ഉയർന്നു താഴുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.

​ഞാൻ: “നീ എന്തിനാ ആതിര നാണിക്കുന്നത്? അവൻ നിന്റെ ഭർത്താവല്ലേ? അവന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, അത്രയല്ലേയുള്ളൂ. പിന്നെ… ടോണി പറഞ്ഞതിലൊക്കെ സത്യമുണ്ടോ?”