ആതിരയുടെ പൂങ്കാവനം [ഗില്ലി ബാല] 242

​ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസതാളങ്ങളും ചുംബനത്തിന്റെ ആ നേരിയ ശബ്ദവും മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. പ്രണയത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, വർഷങ്ങളായുള്ള എന്തോ ഒരു ദാഹം തീർക്കുന്നതുപോലെയാണ് ആതിര എന്നെ ചുംബിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. അവളുടെ നനഞ്ഞ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും മുഖം മാറ്റാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ഓരോ ചുംബനത്തിലും അവളിലെ ആ ‘ആർത്തി’ ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

ആവേശത്തോടെയും ആർത്തിയോടെയും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നുകർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ആ ചുംബനത്തിന്റെ ആവേശം ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ ആതിര കിതച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചുംബനം കൊണ്ട് അല്പം തടിച്ചിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ എന്റെ മുഖത്ത് ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ആതിര: (നെഞ്ചിടിപ്പോടെ) “മഹിയേട്ടാ… മതി… എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെയാകുന്നു. ടോണി ഒരിക്കലും എന്നെ ഇങ്ങനെയൊന്നും ചുംബിച്ചിട്ടില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ മൃഗം ഉണരുമെന്നല്ലാതെ, എന്റെ ഈ ദാഹം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല…”

​അവൾ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അണയാത്ത ഒരു കനൽ എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

​ആതിര: “മഹിയേട്ടന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് പഴയതെല്ലാം മറക്കാൻ തോന്നുകയാ. എന്നെ… എന്നെ ഇനിയും സ്നേഹിക്കൂ…”

​അവൾ വീണ്ടും എന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ആർത്തിയോടെ പടർന്നു കയറി. ഇത്തവണ ചുംബനം കൂടുതൽ വന്യമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നുകർന്നു കൊണ്ടിരിക്കെ, എന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ ആ പച്ച ചുരിദാറിന് മുകളിലൂടെ താഴേക്ക് നീങ്ങി.