ദേവേട്ടൻ തന്റെ കൈകൾ അച്ചുവിന്റെ തോളിലൂടെ ഇട്ട് അവളെ അല്പം കൂടി തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു കിടത്തി. “ഇന്ന് ഇനി അക്കു എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. ഈ രാത്രി നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഇവിടെ കിടക്കാം,” അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം അത്രമേൽ ശാന്തമായിരുന്നു.
അക്കു അവളുടെ ഇടുപ്പിലെ പിടുത്തം വിടാതെ തന്നെ അവളുടെ വയറിലൂടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഇക്കിളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. “കേട്ടല്ലോ ചേച്ചി… ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് ഇനി എന്നെ തള്ളിമാറ്റാൻ നോക്കണ്ട!”
അച്ചുവിന്റെ ഉടൽ ആ ഇക്കിളിയിൽ ഒന്നുകൂടി പിടഞ്ഞു. അവൾ ദേവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “രണ്ടാളും കൂടി എന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കണോ? എനിക്ക് ശരിക്കും നാണം വരുന്നു…”
ദേവേട്ടൻ അവളുടെ തലയിൽ മൃദുവായി തലോടി. “നാണിക്കാൻ ഇതിൽ എന്തിരിക്കുന്നു അച്ചു? നമ്മൾ മൂന്നുപേരുമല്ലേ ഉള്ളൂ. നീ നിന്റെ ഈ രണ്ട് ആണുങ്ങളുടെയും നടുവിൽ സുരക്ഷിതയാണ്. നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടുപേർ നിന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നീ എന്തിനാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്?”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ വാക്കുകൾ അച്ചുവിൽ വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം പടർത്തി. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അക്കുവിനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ വികൃതിയും ഒപ്പം വലിയൊരു ആരാധനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അക്കു പതിയെ അവളുടെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ കടിച്ചു.
”എടാ…!” അവൾ പരിഭവിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ തല്ലി.
രാത്രി ഏറെ വൈകുവോളം അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അക്കുവും അച്ചുവും തമ്മിലുണ്ടായ ആ പിണക്കത്തിന്റെ മഞ്ഞുരുകി, പകരം സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകം അവിടെ വിരിഞ്ഞു…
