പകൽ പതുക്കെ വിടവാങ്ങിയപ്പോൾ, അച്ചുവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കടൽത്തീരത്തേക്ക് അവർ എത്തിച്ചേർന്നു. തിരക്കുകൾ ഒഴിഞ്ഞ ആ വിജനമായ ബീച്ചിലൂടെ, അലതല്ലുന്ന തിരമാലകളെ സാക്ഷിയാക്കി അവർ ചേർന്നു നടന്നു. കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതിയോടെ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചും പരസ്പരം നനയിച്ചും അവർ ആ നിമിഷങ്ങൾ ആഘോഷമാക്കി.
തിരമാലകൾക്ക് അല്പം കൂടി ആഴമുള്ളിടത്തേക്ക് അച്ചു നടന്നുനീങ്ങി. മുട്ടോളം വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചെഞ്ചായം പടർന്ന ആകാശം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. പിന്നാലെ വന്ന അക്കു,അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ പിണച്ച് അവളെ തന്നോട് ചേർത്തുനിർത്തി. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ മെല്ലെ അവന് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞുനിന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും അടങ്ങാത്ത ദാഹവും ഒരുപോലെ കത്തിപ്പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞുപോയ ആ നിമിഷത്തിൽ നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം വികാരങ്ങൾ കൈമാറി. അക്കു അവളുടെ മുഖം വാത്സല്യത്തോടെ തന്റെ ഉള്ളംകൈയിൽ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ അധരങ്ങൾ അവളുടേതിനോട് അത്രമേൽ അടുത്തപ്പോൾ, അച്ചു പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി പരിസരം വീക്ഷിച്ചു.
”ചേച്ചി… പേടിക്കണ്ട, ഇവിടെ നമ്മൾ മാത്രമാണ്. ഈ ഇരുട്ടിന് നമ്മളെ മറയ്ക്കാൻ കഴിയും,” അക്കു കാതോരം മന്ത്രിച്ചു.
വിശ്വാസത്തോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടച്ചു. ആ തുറസ്സായ കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച്, ബന്ധങ്ങളുടെ എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും മാഞ്ഞുപോയ ആ നിമിഷത്തിൽ, അക്കു അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ തന്റെ പ്രണയം ചാലിച്ച ചുംബനം അർപ്പിച്ചു. തീർത്തും അവന് കീഴ്പ്പെട്ട്, ആ ചുംബനത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൾ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ആ നിഷിദ്ധമെങ്കിലും മനോഹരമായ പ്രണയനിമിഷത്തിന് സാക്ഷിയായി സാഗരത്തിലെ തിരമാലകൾ മാത്രം ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
