അച്ചു ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, “എന്ത്?”
“നീ കൊടുക്കുമെന്ന്…” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?” അച്ചു വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“നിന്നെത്തന്നെ…” ദേവേട്ടന്റെ സ്വരം ഗൗരവത്തിലായി.
“ആർക്ക്?” അച്ചുവിന്റെ ചോദ്യം വിറയാർന്ന ഒരു ചെറിയ ശ്വാസം പോലെ പുറത്തുവന്നു.
“അക്കുവിന്… നിന്റെ സ്വന്തം അനിയന്.”
അതുകേട്ടതും അച്ചു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം, നാണം കൊണ്ട് സ്വന്തം കീഴ്ച്ചുണ്ട് പല്ലുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തി അവൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു സമ്മതം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇനി മുതൽ ഇതിന് രണ്ട് അവകാശികളാണ്…” അച്ചു ധരിച്ചിരുന്ന നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത തുണിക്കുമുകളിൽ കൂടി അവളുടെ മദനപ്പൂവിന് മേൽ തന്റെ കൈപ്പത്തി അമർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ സ്പർശനത്തിൽ അച്ചു ഒന്നു ഞെട്ടി. “അയ്യേ… ശേ! വൃത്തികേട് പറയല്ലേ ദേവേട്ടാ…” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു. തന്റെ പൂറിന്മേൽ അമർന്നിരുന്ന ദേവേട്ടന്റെ കൈയ്യിൽ അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് അടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“ഇത് നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതല്ലേ? അത് അവന് കൊടുക്കുന്നതിൽ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമമൊന്നുമില്ലേ? പിന്നെ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിട്ട് പരാതി പറയരുത് കേട്ടോ…”
ദേവേട്ടൻ അവളുടെ ചിതറിക്കിടന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി നെറുകയിൽ ആർദ്രമായ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
“ഒരു പരാതിയുമില്ല അച്ചൂ. ഒരിക്കലും എനിക്ക് നഷ്ടബോധം തോന്നുകയുമില്ല. അവൻ പുറത്തുള്ളവനല്ലല്ലോ, നമ്മുടെ സ്വന്തമല്ലേ? കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൂടുകയേയുള്ളൂ. അതെന്താണെന്ന് അറിയാമോ?”
