ആ ഓർമ്മകളുടെ ചൂടിൽ അച്ചു പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ സോഫയുടെ തുണിയിൽ അമർത്തി. ഇപ്പോൾ മുറിയിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, തന്റെ ഉടലിൽ അക്കുവിന്റെ വിരലുകൾ പടരുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ആ രാത്രിയിൽ താൻ മറികടന്ന ആ മതിലുകൾ ഇനി ഒരിക്കലും പഴയപോലെ കെട്ടിപ്പൊക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ നെടുവീർപ്പോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും അച്ചുവിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ തന്റെ മുഖത്തെ മറച്ചു പിടിച്ചു..
“വൃത്തികെട്ടവൻ…” അവൾ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് അവളോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, “അപ്പോൾ ഞാനോ? അവൻ മാത്രമല്ലല്ലോ ഇതിന് ഉത്തരവാദി?”
താൻ എതിർത്തിരുന്നില്ലേ എന്ന് അവൾ സ്വയം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ എതിർപ്പ് എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമായിരുന്നു? വേണമെങ്കിൽ തനിക്ക് അവിടുന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകാമായിരുന്നില്ലേ? തന്റെ ഉടൽ അവനായി വിട്ടുകൊടുക്കാതെ പിന്തിരിയാമായിരുന്നില്ലേ? എന്നിട്ടും താൻ എന്തുകൊണ്ട് അത് ചെയ്തില്ല?
അവനെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്ന കരുതൽ മാത്രമായിരുന്നോ അത്? അതോ, ആ സ്പർശനത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ താൻ അറിയാതെ തന്നെ അവനെ കൊതിച്ചു പോയതോ?
പ്രണയമാണോ കാമമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഒരു നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെയാണ് താൻ നടക്കുന്നത് എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു..
തന്നെത്തന്നെ അവന് സമർപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു മനസ്സ് തന്റെ ഉള്ളിൽ നേരത്തെ തന്നെ മൊട്ടിട്ടിരുന്നു എന്ന സത്യം അവൾക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
