“അന്ന് ഞാൻ എത്ര കെഞ്ചിയിട്ടും ചേച്ചി അത് ചെയ്തില്ലല്ലോ… എന്റെ സമ്മാനങ്ങൾ തുറന്നു നോക്കാൻ പോലും അന്ന് ചേച്ചി തയ്യാറായില്ല. ഇപ്പോൾ അതിന്റെ പണിഷ്മെന്റ് ആണെന്ന് കരുതിയാൽ മതി. ചേച്ചിക്ക് എന്നോട് ശരിക്കും സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിൽ, എന്നിൽ വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം മതി… അല്ലെങ്കിൽ ചേച്ചിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി ഉറങ്ങാം.”
വീണ്ടും ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിക്ക് മുന്നിലകപ്പെട്ടതുപോലെ അച്ചുവിന് തോന്നി. ഒരു വശത്ത് താൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും, മറുവശത്ത് തന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ അടങ്ങാത്ത ദാഹവും…
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കലഹം തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം താൻ ആർക്കും മുന്നിലും അഴിച്ചുമാറ്റാത്ത ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ആ കവചം, ഇന്ന് അക്കുവിന് മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞു വീഴാൻ പോകുന്നു എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി…
മടിയും ലജ്ജയും ഒരു തിരമാല പോലെ അവളുടെ ഉടലിനെ ആകെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും, അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിലെ യാചനയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് അധികനേരം പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. അവനെ ഇനിയും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നത് സ്വന്തം ഹൃദയം മുറിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ സർവ്വതും സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിസ്സഹായതയോടെ അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങളോടെ അവൾ പറഞ്ഞു…
“ശരി… നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ നടക്കട്ടെ. പക്ഷേ അക്കു… ഒരു കാര്യം നീ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം. ഈ ഷർട്ട് മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞാൽ… അതിനുശേഷം നീ മറ്റൊന്നും എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടരുത്. എന്റെ ഈ സമ്മതത്തെ നീ വേറൊരു രീതിയിലും മുതലെടുക്കരുത്. ഇത്രയും മതി… ഇതിനപ്പുറത്തേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് ഇനിയും സമയം വേണം. സമ്മതമാണോ?”
