”ദേവേട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. ഞാൻ… ഞാൻ അക്കുവിനോട് ഇത്രയും അടുക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു… നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പോലും എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടായ ആ വീഴ്ചയ്ക്ക്…”
അച്ചു പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപേ ദേവേട്ടൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഹാസമല്ല, മറിച്ച് എല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ലാഘവമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അദ്ദേഹം അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
”അച്ചൂ, നീ എന്തിനാണ് എന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നത്?” അദ്ദേഹം ഒരു കളി പോലെ ചോദിച്ചു. ”
എല്ലാം തുടങ്ങിവച്ചത് ഞാൻ തന്നെയല്ലേ,,, നീ ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് എനിക്കും കൂടി വേണ്ടിയല്ലേ? എന്തിനു കൂടുതൽ,, ഇപ്പോൾ അക്കുവിനെ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചതുപോലും,, നിന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ അവനോട് പറഞ്ഞതും ഒക്കെ ഞാൻ തന്നെയല്ലേ? അപ്പോൾ മാപ്പ് പറയേണ്ടത് നീയാണോ?”
ദേവേട്ടൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് തുടർന്നു, “മാപ്പ് പറയണമെന്ന് നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ, നീ കാണിക്കുന്ന ഈ കാലതാമസമുണ്ടല്ലോ… അതിന് വേണമെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാം. എല്ലാം ഇത്രയും ദൂരം എത്തിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനിയും എന്തിനാ വെറുതെ ആലോചിച്ചു സമയം കളയുന്നത്?”
ദേവേട്ടന്റെ ഈ മറുപടി അച്ചു പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നു… എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ കലഹം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അവൾ ദേവേട്ടന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ ആശങ്കകൾ പങ്കുവെച്ചു…
