അവിചാരിതം [ഏകലവ്യൻ] [Remastered] 147

ഞാനൊന്ന് ചുറ്റിലും നോക്കി പരിഭ്രമിക്കുമ്പോ അയാൾ എന്നെയും കൂട്ടി വീടിന്റെ വശത്തേക്ക് പോയി. എനിക്ക് അനുസരിക്കേണ്ടി വന്നു. അന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇയാൾ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നായിരുന്നു ചിന്ത.

ഞാനും അയാളും വീടിന്റെ വശത്തേക്ക്, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാനിടയില്ലാത്തിടത്തേക്ക് മാറി നിന്നു.

ഞാനയാളുടെ മുഖത്തു നോക്കിയില്ല.

“മോള്‌ ഇവിടെ ആണല്ലേ..”

വാക്കുകളിൽ ഒരു സന്തോഷം..!

“സുശീലിന്റെ കല്യാണം കഴിയുമ്പോ ഞാൻ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..”

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“എന്തിനാ മോളെ പേടിക്കുന്നെ..? മുഖത്തേക്ക് നോക്കു..”

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോ, ഒന്ന് ചുറ്റിലും നോക്കി അയാളെന്റെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു.

“സുഖമല്ലേ..?”

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തി. കരിമഷിയിട്ട് തിളങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അയാളെ നോക്കി നിസംഗമായി.

ഒന്നും പറയാൻ കിട്ടാതെ ഞാൻ തപ്പി. പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടു പുറകിലേക്ക് ഓടി.

പിന്നെ അയാളെ കണ്ടില്ല. കല്യാണം നല്ല രീതിയിൽ നടന്നു. ആളും ബഹളവുമൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞു വരുന്നു. പന്തലുകാരൊക്കെ നാളയെ വരു അഴിക്കാൻ.

സന്ധ്യ ആവുമ്പോളേക്കും ബാക്കിയുള്ള ബന്ധുക്കളും ഇറങ്ങി.

അമ്മ വീട്ടു പണിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

സുശീലേട്ടൻ പുറത്ത് ചങ്ങാതിമാരുടെ കൂടെയാണ്.

ഞാൻ വിയർത്തൊലിച്ച്, രാവിലെ ഉടുത്ത സെറ്റ് സാരിയിൽ തന്നെ ആണ്.

ഒന്ന് കുളിക്കണമെന്നുണ്ടങ്കിലും പണി കഴിഞ്ഞിട്ട് ആവട്ടെന്നു വെച്ചു.

അടിച്ചു വാരൽ കഴിഞ്ഞ്, പിന്നമ്പുറത്തെ വെപ്പ്കാരുടെ സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വക്കുകയായിരുന്നു. അതിൽ നമ്മുടേതായി ഉപയോഗിച്ച സാധനങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കാൻ അമ്മ പറഞ്ഞു.