അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി [MIghty രാജു.🔥] [slow buildup] 394

തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മുഖം വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുള്ളതായി അവനു തോന്നി. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.

അവൻ ഒരുവിധം വാക്കുകൾ അടുക്കിവെച്ചു. “ചേച്ചീ… ഇവിടെ കറണ്ടില്ല, വീട്ടിൽ മെഴുകുതിരിയാണെങ്കിൽ ഒരെണ്ണം തീർന്നുപോയി. ഇവിടെ ഒരെണ്ണം കിട്ടുമോന്ന് ചോദിക്കാൻ വന്നതാ.” അവൻ പറഞ്ഞുനിർത്തി. അതൊരു നല്ല കാരണമാണെന്ന് അവനു തോന്നി.

അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് ലീലച്ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞോ എന്നവന് സംശയം തോന്നി.

“അയ്യോ, ഞാനും അത് തപ്പുകയായിരുന്നു മോനെ. ഭാഗ്യത്തിന് ഒരെണ്ണം കയ്യിൽ കിട്ടി.” അവർ കയ്യിലിരുന്ന മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. മുറിയിൽ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പരന്നു. “നീ അകത്തേക്ക് വാ.”

അവനൊന്നും മറുപടി പറയാൻ നിന്നില്ല. ചെരുപ്പില്ലാത്ത കാലിലെ ചെളി പുറത്ത് തട്ടിക്കളഞ്ഞ് അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ ആ വീടിന്റെ ഉൾവശം ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ച ഒരു ചെറിയ സ്വീകരണമുറി. ഒരു കോണിലുള്ള ചാരുകസേരയിൽ ജോയിച്ചേട്ടൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു നിഴൽ രൂപം പോലെ.

ലീലച്ചേച്ചി മെഴുകുതിരി ഒരു ചെറിയ ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ മഞ്ഞ മാക്സി കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നതായി അവനു തോന്നി. നനഞ്ഞ മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളത്തുള്ളികൾ തോളിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അവിടെ ഇരുന്നോ…” ജോയിച്ചേട്ടൻ അവനോട് പറഞ്ഞു. ശബ്ദം വളരെ നേർത്തിരുന്നു.

മനു ഒരു കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും ലീലച്ചേച്ചിയിലായിരുന്നു. അവർ ടീപ്പോയുടെ അരികിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെ നാളം അവരുടെ മുഖത്ത് നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.