ഞാൻ ബെഞ്ചിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നിലെ നിരയിലാണ് ഇരുന്നത്. എന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന കുട്ടി ലീവാണ്. അത് എനിക്ക് സൗകര്യമായി. സാർ ബോർഡിൽ എഴുതുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ബോറടി മാറ്റാൻ ഞാൻ മെല്ലെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. ഡെസ്കിന്റെ അടിയിൽ വെച്ച് ഞാൻ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം തുറന്നു.
ഇന്നലെ എടുത്ത ഫോട്ടോസ് ഒന്നും ഞാൻ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ റീലുകളും പോസ്റ്റുകളും കണ്ട് ഞാൻ സമയം കളഞ്ഞു. ഇതിനിടയിൽ ദീപകിന്റെ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. ‘ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങിയോ അതോ ആ പാന്റി ഓർത്ത് കിടന്നോ?’ അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. ഞാൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് ക്ലാസ്സിലെ നിശബ്ദത ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഞാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി. എന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ ഹരി സാർ നിൽക്കുന്നു! ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ ഓഫ് ചെയ്ത് ലോക്ക് ചെയ്തു. ഫോൺ ഡെസ്കിന്റെ അടിയിലേക്ക് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. സാർ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സാറിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“ആയിഷാ… എഴുന്നേൽക്ക്,” സാറിന്റെ ശബ്ദം ക്ലാസ്സിൽ മുഴങ്ങി. എല്ലാവരും എന്നെത്തന്നെ നോക്കി. എനിക്ക് ആകെ നാണക്കേടായി. ഞാൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. “എന്താ നിന്റെ കയ്യിൽ?” സാർ ചോദിച്ചു. “ഒന്നുമില്ല സാർ…” ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞു. “കള്ളം പറയരുത്. ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് എടുക്ക്,” സാർ കൈ നീട്ടി.
എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഫോൺ കൊടുക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ളിലെ കാര്യങ്ങൾ… “സാർ… അത്… സോറി സാർ. ഇനി ആവർത്തിക്കില്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? ഫോൺ ഇങ്ങോട്ട് താ,” സാർ ശബ്ദം ഉയർത്തി. എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ എന്റെ ഫോൺ സാറിന് നൽകി. സാർ ഫോൺ വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു. “ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോൾ ക്യാബിനിൽ വന്ന് എന്നെ കാണ്. എന്നിട്ട് ഫോൺ തരണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കാം. ഇരിക്ക്,” സാർ പറഞ്ഞു.
