ഞാൻ ആ ഇറുകിയ ജീൻസ് എടുത്ത് കാലുകളിലൂടെ കയറ്റി. പാന്റി നനഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ട് ജീൻസ് തുടകളിലൂടെ കയറാൻ അല്പം പ്രയാസപ്പെട്ടു. ഞാൻ എന്റെ ചന്തി കുലുക്കി ജീൻസ് അരക്കെട്ടിലേക്ക് വലിച്ചു കയറ്റി ബട്ടണും സിബ്ബും ഇട്ടു. അവസാനം ആ വെള്ള ടീ-ഷർട്ടും തലയിലൂടെ ഇട്ടു. ഞാൻ വീണ്ടും പഴയ ആയിഷയായി മാറി. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ എന്റെ ബാഗ് തോളിലിട്ടു. സാറിനെ ഒന്ന് നോക്കി. സാർ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് എന്തോ നോക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ നഗ്നത കണ്ടതിന്റെ യാതൊരു ഭാവവും ഇപ്പോൾ ആ മുഖത്തില്ല.
“ഞാൻ… ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ സാർ?” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
സാർ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. സാറിന്റെ ചുണ്ടിൽ വളരെ നേർത്തൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “പൊയ്ക്കോ ആയിഷാ. പിന്നെ… ആ ഫോണിലെ ഫോട്ടോകൾ ഒന്നും ഡിലീറ്റ് ചെയ്യണ്ട. അത് അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കാം. അപ്പോൾ വന്ന് കാണിച്ചു തന്നാൽ മതി. ഈ കാര്യം മറ്റാരും അറിയേണ്ടതില്ല. മനസ്സിലായോ?”
“മനസ്സിലായി സാർ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ വേഗത്തിൽ ആ ക്യാബിനിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. വാതിൽ അടച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണതുപോലെ തോന്നി.
ഫിസിക്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾ പഞ്ഞിപോലെയായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും എന്റെ ജീൻസിന്റെ തുന്നൽ എന്റെ നനഞ്ഞ പൂറിൽ അമർന്ന് ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഉരസൽ എന്നെ കൂടുതൽ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖം അനുഭവപ്പെട്ടു, എന്നാൽ അതൊരിക്കലും പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. സാർ എന്നെ എത്രത്തോളം ദാഹിപ്പിച്ചാണ് പറഞ്ഞുവിട്ടതെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സാറിന്റെ ആ ഗൗരവവും, ഒടുവിലത്തെ ആ ചിരിയും എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. എപ്പോഴാണ് സാർ എന്നെ വീണ്ടും ആ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിക്കുക എന്ന ചിന്ത എന്നെ ആവേശഭരിതയാക്കി.
