സാർ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. “ഈ ചുരിദാറിൽ നിന്നെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് കേട്ടോ. ആ പച്ച നിറം നിന്റെ വെളുത്ത നിറത്തിന് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്,” സാർ പറഞ്ഞു. സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഷാളിന് ഇടയിലൂടെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഞാൻ ജ്യൂസ് കുടിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ പേശികൾ അനങ്ങുന്നത് സാർ ശ്രദ്ധിച്ചു. “താങ്ക്സ് സാർ,” ഞാൻ തല കുനിച്ചു. “പിന്നെ… ഫോൺ കൊണ്ടുവന്നിട്ടില്ലേ?” സാർ ചോദിച്ചു. “ഉണ്ട്,” ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. “അത് അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. നമുക്ക് നോക്കാം,” സാർ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ കോളേജിലെ കാര്യങ്ങളും എന്റെ പഠനത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. സാർ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി കോളിങ് ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. ‘ടിങ്… ടോങ്…’ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. സാറിന്റെ മുഖത്തും ഒരു അമ്പരപ്പുണ്ടായി. “ഇതാരാ ഇപ്പോൾ?” സാർ പിറുപിറുത്തു. “ഞാൻ പോയി നോക്കട്ടെ. നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്,” സാർ എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
ഞാൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ആരെങ്കിലും വന്നാൽ? ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ? എനിക്ക് പേടിയായി. സാർ വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു പുരുഷശബ്ദം കേട്ടു. “എന്താടാ ഹരി… വാതിൽ തുറക്കാൻ ഇത്ര താമസം? നീ ഉറക്കമായിരുന്നോ?” ആ ശബ്ദം എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് സതീഷ് സാർ ആണ്! ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ തന്നെ കെമിസ്ട്രി സാർ. ഹരി സാറിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്താണ്.
